تاریخچه نیکوکاری
بیمارستان نجمیۀ تهران با همت نجم‌السلطنه، مادر نیکوکار دکتر محمد مصدق در سال 1307 شمسی تأسیس شد و توسط فرزندانش توسعه یافت. در همین بیمارستان بود که مصدق روزهای آخر عمر را سپری کرد و وقتی به  او پیشنهاد کردند که برایش پزشکانی از خارج کشور بیاورند، گفت: «لعنت بر  من و هر کس دیگر که در این زمان، خرج چندین خانوار این مملکتِ فقیر را  صرف‌آوردن پزشک از خارجه نماید. من خاک پای این ملتم و هر امکانی که در  ایران وجود داشته باشد، برای من کافی است.»
آذر تشکر؛ جامعه‌شناس با اشاره به اهمیت توجه به اندیشه‌های میرزاحسن رشدیه بیان کرد: زمانه ما شبیه به زمانه رشدیه است. ما در عصری هستیم که پراکندگی آگاهی وحشتناک است. انواع آگاهی‌ها به ما می‌رسد که ما را گیج می‌کند و برای اینکه در آینده ایران اثرگذار باشیم باید هدف اصلی خود را بیابیم، وگرنه در زمانه‌ای که نهادها کارآمدی خود را از دست داده‌اند، نمی‌توانیم تأثیرگذار باشیم.
یکی از اسناد تاریخی که اخیراً در فضای مجازی مورد توجه قرار گرفت، نشان می‌دهد که یک بانوی واقف یزدی در دوره زندیه، کتابی را برای طلاب علوم دینی شهر یزد، وقف و شرایط استفاده از آن، از جمله مدت‌زمان امانت را تعیین کرده است.
حاج محمود فرزانده، خیریه‌ای در محدوده گلوبندک داشت که خانه امید نیازمندان و به‌ویژه جوانان در شرف ازدواج بود و مسجدی در محله حسن‌آباد ساخت با این نیت که برای برگزاری مراسم ختم از هیچ صاحب عزایی پول نگیرند.
نوش‌آفرین‌خانم عباسقلی که از نوادگان کریم‌خان زند بود، به عنوان یکی از بزرگ‌ترین بانوان واقف تهران، املاک بسیاری را در محدوده غرب تهران و آبادیِ طرشت وقف کرد.
همه ما کم و بیش درباره جایزه  البرز شنیده‌ایم؛ جایزه‌ای علمی مبتنی بر سنت وقف که هرساله، حمایت‌های  ارزشمندی از دانشمندان و پژوهشگران کشورمان به عمل می‌آورد اما شاید کمتر  درباره زندگی پایه‌گذار این جایزه، مرحوم حسینعلی البرز خوانده باشیم. مجله خیمه در شماره 163 خود مصاحبه‌ای تفصیلی درباره این نیکوکار منتشر کرده است که گزارشی از آن را برای مخاطبان خیر ایران ارائه می‌کنیم.
خسرو منصوریان، مؤسس چندین مؤسسه خیریه و سازمان مردم‌نهاد در کشور، در  بیست‌وششمین نشست «یک چای، یک تجربه» به بیان بخشی از مهم‌ترین تجربیات  شصت‌ساله خود در عرصه فعالیت‌های مردمی پرداخت.