بارانِ مهر

 باران ریز که تند شد الله‌اکبرها هم قوت گرفت. جمعیت، سفت در میدان ایستاده بود. خنکیِ آب هنوز درست روی صورتم ننشسته بود که دستی سمتم دراز شد: «بفرمایید خانم!»

چتر صورتی نو، در دستان مردانه‌اش خوش‌‌جلوه بود.

- ممنون، من راحتم.

- بگیرید لطفاً.

 نگاهم روی ساک کنارش که پر از چترهای نو بود، قفل شد.

چند دقیقه بعد میدان پر از چترهای رنگی بود.

روایت از مریم صفدری