نویسندهٔ «چمدان» دوست دارد پیش از پرچسبزنی بر پیشانی دیگران، بیاموزیم چطور داستان آنها را بشنویم. این کتاب تحسینشده تلنگری برای عبور از بیگانههراسی و ساخت جامعهای است که در آن افراد دارای معلولیت، مهاجران و حاشیهنشینان، میتوانند بهاندازهٔ دیگران مورد احترام باشند.
کودکی که پدرش کتابهای زبان اصلی را برای او ترجمه میکرد _هنگام نوشتن ترجمههای پدرش_ خیال میکرد خودش نویسندهٔ آن کتابهاست. همان علاقه و تخیل، او را در بزرگسالی به کلاسهای ترجمه و روزنامهنگاری و سرانجام به روستاها و مناطق عشایری رساند؛ جایی که همراه با «کانون توسعهٔ فرهنگی کودکان»، پشتیبان کتابخانههای روستایی بسیاری شد، به کتابداران آموزش داد و تلاش کرد کتاب را به دست کودکانی برساند که راه خانههایشان تا زیرساختهای فرهنگی، طولانیتر از یک جادهٔ روستایی بود.
ورود ۲ هزار و ۷۰۰ جلد کتاب و نشریه در قالب ۹۷ عنوان تازه به مراکز فرهنگیهنری کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان سیستانوبلوچستان، دسترسی کودکان و نوجوانان به منابع متنوع مطالعاتی را افزایش داده است؛ اما میان «تازه شدن قفسهها» و پاسخ دادن به نیاز واقعی مخاطب فاصلهای وجود دارد که به نحوه انتخاب کتاب، شناخت علایق کودکان و ارتباط کانون با مدارس، معلمان و مربیان گره خورده است.
در منظومهٔ «آخرین پرندهٔ آزاد»؛ سرودۀ اسدالله شعبانی داستان گروهی از پرندگان را میخوانید که بهسبب دخالت انسان در طبیعت ناچار به کوچ اجباری میشوند؛ اما ایستادگیِ آخرین پرنده و امید به بازسازی زیستبوم پرسشی مهم را به ذهن میآورد؛ آیا طبیعت از نو متولد خواهد شد؟
نمایش «بازیگر سایهها» که حاصل بیش از سه سال فعالیت عملی با نوجوانان طیف اتیسم با عملکرد بالاست، سهشنبه ۱۷ شهریورماه ساعت ۱۸:۳۰ در سالن حافظ روی صحنه میرود؛ این اثر با بهرهگیری از تجربههای تئاتردرمانی، سایکودرام و متد اکتینگ شکل گرفته و علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت به سایت فروش بلیت این اجرا مراجعه کنند.
آیا داستان میتواند کودک و نوجوان را از تماشای بحران به فکرکردن دربارهٔ آن وادارد؟ فرحناز عطاریان؛ نویسنده و مترجم معتقد است وقتی مفاهیمی، چون «فقر»، «مهاجرت» یا بحران «محیطِزیست» در قالب تجربهٔ انسانی روایت میشوند، بچهها میتوانند بهجای دریافت پیام مستقیم، دربارهٔ آن موقعیت بیندیشد، انتخاب کنند و دست به داوری بزنند. به باور او، همین تجربه میتواند نخستین قدم برای پرورش «تفکر انتقادی» و نزدیکشدن آنان به «کنشگری» باشد.
تابهحال فکر کردهاید اقیانوس میتواند محلی برای صید نامهها باشد؟ در کتاب «مردی که بطریهای اقیانوس را باز میکرد»، نوشتهٔ میشل کوئِواس با انسان مهربان و بخشندهای آشنا میشوید که چنین نامههایی را کشف میکند. او فرسنگها دورتر از هیاهوی شهر، در دل امواج خروشان، بطریهای سرگردان حاوی نامه را به مقصد میرساند تا گرهگشایِ زندگیِ آدمها باشد.
برای برخی از زنان، موفقیت از یک آرزوی درخشان و آرمان والا در ژرفای قلبشان آغاز میشود؛ سپس تمام موانع و محدودیتها با وجود این آرزو رنگ میبازند. در کتاب «زنان پیشرو»؛ به گردآوری الهام نظری و گلچهره سهراب و سحر سلیمانی زندگینامهٔ الهامبخش زنانی را میخوانید که تحولی بنیادین در عرصههای پزشکی، نجوم، روانشناسی، ادبیات کودک، کارآفرینی روستایی و... در ایران ایجاد کردهاند.
مهرانه دانشوران؛ مدیر «خانهٔ قصهٔ هوشنگ مرادی کرمانی» از فعالیتهای خودجوش اهالی این خانه در سال گذشته گفته است. او و همکارانش با ساماندهی فعالیتهای داوطلبانه توانستهاند این فضای فرهنگی نوپا را به محل شکوفایی استعدادهای کودکان تبدیل کنند. دانشوران معتقد است جلب رضایت و همراهی اهالی محله، برگزاری کارگاههای رایگان متنوع و کمک به سوادآموزی زنان افغان از مهمترین دستاوردهای خانهٔ قصه بوده است.
ادبیات کودک میتواند از مرز سرگرمی و آموزش فراتر برود و به تمرینی برای دیدن «دیگری» تبدیل شود؛ جایی که کودک، در خلال قصه، همدلی، مراقبت و مسئولیتپذیری را از مسیر تجربهٔ موقعیتهای انسانی میآموزد. طیبه شامانی؛ شاعر ادبیات کودک و نوجوان، معتقد است کتابی که زاویهٔ دید کودک را نسبت به جهان تغییر دهد، میتواند رفتار او با دیگران را نیز دگرگون کند.