خِیر سبز

بهنام رحمانی؛ نماینده اتحادیه انجمن‌های علمی دانشجویی محیط زیست کشور در نشست «خیر سبز» با تأکید بر نقش شبکه‌های دانشجویی و گروه‌های مردمی در فعالیت‌های محیط‌زیستی، خواستار سرمایه‌گذاری در آموزش و توانمندسازی نسل جوان و تقویت حمایت از تشکل‌های فعال این حوزه شد.

محمد الموتی؛ دبیر شبکه تشکل‌های محیط زیست و منابع طبیعی ایران در نشست «خیر سبز» با بیان اینکه بخش بسیار اندکی از منابع خیریه‌ها به مسائل محیط‌زیستی اختصاص می‌یابد، خواستار مشارکت بیشتر خیرین در پروژه‌های پژوهشی، پیشگیرانه و حل ریشه‌ای مشکلات محیط زیست شد.

فاطمه خاوه‌ای؛ مدیرعامل مؤسسه طبیعت سبز زمان با تأکید بر پیوند آموزه‌های دینی و حفاظت از محیط زیست گفت: هیئت‌ها و عزاداران حسینی می‌توانند با کاهش مصرف ظروف یک‌بارمصرف، استفاده از ظروف پایدار و ترویج «نذر سبز»، ضمن پاسداشت سنت‌های مذهبی، از تولید حجم گسترده‌ای از زباله و آسیب به طبیعت جلوگیری کنند.

در روزگاری که معماری بیش از هر زمان دیگری به مصرف، سرعت و مد گره خورده است، نجمه عزیزی از معماری به‌مثابه «خلق امکان» سخن می‌گوید؛ امکانی برای زیستن در صلح با طبیعت. این معمار و مدرس دانشگاه، با تکیه بر تجربه زیسته و حرفه‌ای خود، از خانه‌هایی می‌گوید که با نور، باد، آب و مصالح بومی هم‌نفس‌اند و باور دارد معماری پایدار نه یک سبک، بلکه ضرورتی برای ادامه حیات است.

نشست «خیر سبز؛ نیکوکاری در حوزه محیط‌زیست» با حضور جمعی از کنشگران و فعالان این حوزه به میزبانی پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران برگزار شد؛ نشستی که در آن حاضران با تأکید بر سهم اندک محیط‌زیست از منابع خیریه، خواستار تغییر نگاه خیرین از کمک‌های مقطعی به حمایت از پروژه‌های پیشگیرانه، آموزشی و ساختاری شدند و بر نقش شبکه‌سازی، فرهنگ‌سازی و جلب مشارکت مردمی برای مواجهه مؤثرتر با بحران‌های زیست‌محیطی تأکید کردند.

در هفتم تیرماه سال ۱۳۶۶، زمانی که ریه‌های سردشت زیر بمباران شیمیایی از نفس افتاد، بلوط‌های کهن‌سال این منطقه، سپری در برابر گازهای مهلک شدند. رئوف آذری؛ سفیر مهربانی از مسیر صلحی می‌گوید که با نشاندن هر نهال بلوط، سبزتر و هموارتر می‌شود. حاصل این روایتِ ناب را در گفت‌وگوی پیشِ‌رو بخوانید.

هوش مصنوعی در مدت کوتاهی به یکی از مهم‌ترین ابزار‌های ارزیابی‌های بشردوستانه تبدیل شده است؛ از خلاصه‌سازی مصاحبه‌ها و ترجمه داده‌های میدانی گرفته تا تحلیل حجم عظیمی از اطلاعات. اما این فناوری هزینه‌ای دارد که کمتر درباره آن صحبت می‌شود: مصرف گسترده آب، برق، مواد معدنی و تولید گاز‌های گلخانه‌ای. اگر اصل بنیادین کنش بشردوستانه «آسیب نرسان» است، آیا نادیده گرفتن ردپای زیست‌محیطی هوش مصنوعی با این اصل سازگار است؟ این یادداشت تلاش می‌کند با نگاهی مبتنی بر شواهد، این پرسش را برای فعالان و ارزیابان حوزه بشردوستانه بررسی کند.

مسیر پیاده‌روی جاماندگان اربعین امسال با اجرای یک پویش محیط‌زیستی همراه خواهد بود؛ پویشی که با آموزش تفکیک پسماند، توزیع کیسه‌های جمع‌آوری زباله و تقدیر از زائران مسئولیت‌پذیر، حفاظت از محیط‌زیست را به بخشی از این آیین مردمی پیوند می‌زند. علاقه‌مندان به حضور در این رویداد، ۱۳ مردادماه، مصادف با اربعین حسینی، در خیابان فدائیان اسلام، پل سیمان، واقع در منطقهٔ ۲۰ شهرداری حضور داشته باشند.

کتاب «پرواز»، نوشتهٔ احمدرضا احمدی، داستانی است از پروازِ پرماجرای پسرکی خیال‌پرداز که سودای تبدیل بیابان‌ها به گلستان را در سر دارد. پسرک در برابرِ خشکیِ خاک، به تماشا نمی‌نشیند. او بذرِ گل‌ها را می‌خرد و بر زمین می‌پاشد تا کمبودِ پوشش گیاهی را جبران کند؛ برای این کار هم یک هواپیمای کوچکِ ملخی ساخته است تا به هرکجا می‌خواهد پرواز کند.

دبیر اجرایی تشکل «نهضت سبز زاگرس» با تأکید بر اینکه حفاظت از جنگل‌های زاگرس بدون مشارکت جوامع محلی امکان‌پذیر نیست، گفت: تجربه سال‌ها فعالیت میدانی نشان داده است که کاشت نهال و برنامه‌های مقطعی به‌تنهایی نمی‌تواند مانع تخریب جنگل‌ها شود. امید سجادیان با اشاره به اینکه حدود ۹۵ درصد آتش‌سوزی‌های زاگرس منشأ انسانی دارند، مدیریت حریق را فراتر از خاموش کردن آتش دانست و بر ضرورت پیشگیری، آموزش، ساماندهی نیروهای محلی و ایجاد یک نظام منسجم مدیریت حریق تأکید کرد. وی همچنین از اجرای مدل‌های مشارکتی در برخی مناطق زاگرس خبر داد که به گفته او توانسته‌اند آمار آتش‌سوزی‌ها را به‌طور قابل توجهی کاهش دهند.