صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

پرونده جفری اپستین تنها یک رسوایی جنایی فردی نیست، بلکه نمایانگر بحرانی نهادی در نیکوکاری مدرن است: سازوکاری که طی آن سرمایه اقتصادی می‌تواند حتی با وجود سابقه کیفری، به سرمایه نمادین و مشروعیت اجتماعی تبدیل شود. شکست نهاد‌های معتبری، چون هاروارد و ام آی تی در پالایش اخلاقی اهداکنندگان، ریشه در اولویت‌دهی به معیار‌های حداقلی حقوقی به‌جای قضاوت اخلاقی مستقل دارد. در این ساختار، خیریه به میدان مبادله‌ای بدل می‌شود که در آن پول در برابر اعتبار مبادله می‌گردد و مرز میان خیرخواهی واقعی و مدیریت اعتبار فردی مخدوش می‌شود. راه‌برون‌رفت از این وضعیت، نه در حذف نهاد‌های مدنی، بلکه در استقلال‌بخشی مالی و اخلاقی به آنها از طریق شفافیت، تنوع‌بخشی به منابع و تقویت نظارت عمومی است.

وقتی «لری الیسون»، یکی از ثروتمندترین افراد جهان، ۴۰ میلیارد دلار از ثروت خود را نه به یک بنیاد خیریه، که به عنوان پشتوانه مالی برای تصاحب یک امپراتوری رسانه‌ای توسط پسرش اختصاص می‌دهد، مرز بین نوع‌دوستی، گسترش کسب‌وکار خانوادگی و اعمال نفوذ فرهنگی کجا قرار می‌گیرد؟ این اقدام، که در چارچوب وعده او برای بخشش ۹۵ درصد ثروتش صورت می‌گیرد، قلب فلسفه «خیریه‌گری سرمایه‌دارانه» را نمایان می‌سازد و نبردی مفهومی بر سر معنای واقعی تأثیرگذاری اجتماعی را دامن می‌زند.