صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

 محمدعلی بهمنی همان‌گونه که در شعرهایش بسیار به خود سفر می‌کرد، زاده سفر است. او در قطار اندیشمک متولد شد و پس از ۸۲ سال زیستن در شهرهای مختلف ایران، سال گذشته در چنین روزهایی (شهریور ۱۴۰۳) چشم از جهان فرو بست. زندگی و اشعار بهمنی، بوی خوش رواداری و مهربانی دارند و «زُلال‌پرستی» (صداقت و پاکی) کلیدواژه برخی از اشعار اوست.