صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

مقاله‌ای در نشریه‌ی تخصصی «الاینس» (Alliance) به قلم لدیس سانخوئا مخیا، به پدیدۀ نوظهور «همبستگی مردمی» می‌پردازد و استدلال می‌کند که شهروندان عادی در سراسر جهان، فراتر از دولت‌ها و نهاد‌های بزرگ خیریه، اقدامات انسان‌دوستانه‌ی مؤثری را در بحران‌هایی نظیر غزه و کوبا سازماندهی کرده‌اند. این جنبش‌های مردمی با اتکا به سرمایه‌گذاری جمعی، کمک‌های داوطلبانه و هماهنگی فرامرزی، توانسته‌اند کمک‌های قابل‌توجهی را مستقیم به مناطق بحران‌زده برسانند. با این حال، نهاد‌های خیریه‌ی رسمی هنوز در سرمایه‌گذاری بلندمدت بر روی این ظرفیت‌ها تردید دارند و تنها سهم ناچیزی از بودجه‌های انسان‌دوستانه به بازیگران محلی و مردمی اختصاص می‌یابد. نویسنده بر ضرورت بازتعریف نقش نهاد‌های خیریه و پیوستن به این همبستگیِ فراگیر از طریق حمایت‌های منعطف و راهبردی تأکید دارد.