صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

سیل ویرانگر ۲۶ آگوست ۲۰۲۶ در هیمالیا، یکی از بزرگ‌ترین فجایع اقلیمی سال‌های اخیر را برای نپال رقم زد. تاکنون بیش از ۱۲۰۰ کشته، نزدیک به ۴۰۰۰ مفقود و دست‌کم ۲٫۵ میلیارد دلار خسارت مالی برجای مانده است. نپال با سهمی تنها ۰٫۱ درصد از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای جهان، به دلیل جغرافیای کوهستانی، وابستگی به منابع طبیعی و محدودیت مالی، در برابر گرمایش زمین (با سرعتی دو برابر میانگین جهانی) به‌شدت آسیب‌پذیر است. دولت و فعالان نپالی این فاجعه را مصداق بارز ناعدالتی اقلیمی می‌دانند و از جامعه جهانی می‌خواهند که کشور‌های توسعه‌یافته با مسئولیت تاریخی در انتشار گازها، هزینه‌های تحمیل‌شده به کشور‌های کم‌سهم را بپردازند. فاجعه هیمالیا، فراتر از یک بحران امدادی، آزمونی است برای تبدیل عدالت اقلیمی از نظریه به عمل؛ و ضرورت سرمایه‌گذاری پیشگیرانه در هشدار زودهنگام، مقاوم‌سازی زیرساخت‌ها و توانمندسازی جوامع محلی پیش از وقوع فاجعه‌ی بعدی را به جامعه جهانی یادآور می‌شود.

کمک‌های بشردوستانه هیچ زمانی رویکرد بی‌طرفانه نداشته و ندارند. از فلسطین گرفته تا سودان و هائیتی و در سراسر جهان، به‌ویژه در کشور‌هایی که میراث استعمار را دارند، از این کمک‌ها به‌عنوان ابزاری برای کنترل، دستکاری و تسلط ژئوپلیتیکی استفاده شده است. وقت آن رسیده که اهداکنندگان بزرگ، رویکرد استعماری خود را به نفع استقلال جوامع محلی تغییر دهند، زیرا بشردوستی در یک نقطه عطف حیاتی برای بقای اصول انسانی قرار دارد.