صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

تصویر نهایی فیلم « غلامرضا تختی»، تصویر انسانی درمانده و به‌دور از ویژگی‌های اسطوره‌ای است؛ تصویری که مخاطب را از قهرمان‌‌سازی‌های افراطی بیزار می‌کند. در طول روایت، جامعه بیش از آن‌ که غلامرضا تختی را به‌مثابه انسان نشان دهد، او را به اسطوره‌ای فداکار تبدیل می‌کند؛ اسطوره‌ای که فداکاری بی‌پایانش کاملاً طبیعی جلوه می‌‌کند؛ بنابراین، ستایش این تصویر اغراق‌شده اجازه ظهور انسانی معمولی با تناقض‌ها و تضادهای رایج را نمی‌دهد و در نهایت این نگرش به‌جای قهرمان‌سازی به قهرمان‌سوزی ختم می‌شود.