صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

«ویولون‌زن روی پل» که نامی رمزآلود، اما گوش‌آشنا میان هرویینی‌ها دارد، با خودافشایی یک نویسنده درباره اعتیاد سی‌وچندساله‌اش به قرص و مواد مخدر و داستان خودکشی‌اش در شب احیا، آن هم در شرایطی که خانه خالی از همه اعضای خانواده‌اش بوده و احتمال برگشتش به زندگی تقریبا صفر درصد، آغاز می‌شود. این اثر مخاطب را شانه‌به‌شانه یک زندگی معمولی در کنار مرد معتاد خانه می‌کشاند؛ آدم‌های خانواده‌ای که پر از امید بودند، اما مدام بد می‌آوردند و هر چه تقلا می‌کردند، از تاریکی راه به روشنایی نمی‌بردند تا این‌که پس از سی‌وچندسال باریکه نور راه به خانه دلشان کج می‌کند.

خسرو باباخانی؛ کنشگر برگزیده در دومین جشنواره ادبی خیر ایران و مولف کتاب تحسین‌شده «ویولون‌زن روی پل» از خویشتن‌داری در روزگار جنگ گفته است.