کد خبر:۶۴۳۹

شبکه‌سازی؛ راهی برای تبدیل ظرفیت‌های پراکنده به کنش اجتماعی مؤثر

دکتر پریچهر شاهسوند؛ عضو شورای ملی توسعه تشکل‌ها و رئیس ستاد بانوان مجمع خیرین کشور در گفت‌وگویی با تاکید بر نقش شبکه‌سازی و تسهیلگری در افزایش اثربخشی فعالیت‌های داوطلبانه اظهار کرد: «نذر تخصص» و «بانک زمان» از راهکارهای قابل استفاده برای ساماندهی مشارکت‌های مردمی هستند و همچنین شفافیت، پاسخگویی و گزارش‌دهی را از الزامات جلب اعتماد عمومی به سازمان‌های مردم‌نهاد عنوان کرد.
شاهسوند

 به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در برنامه «از دانش تا اقدام» که در استودیوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری تولید می‌شود، نقش کلیدی «شبکه‌سازی» و مسئولیت اجتماعی در پیشبرد فعالیت‌های داوطلبانه مورد بحث و بررسی قرار گرفت.

 در این مصاحبه که با میزبانی دکتر اعظم ده‌صوفیانی برگزار شد، دکتر پریچهر شاهسوند، استاد بازنشسته دانشکده علوم سیاسی دانشگاه آزاد اسلامی، عضو شورای ملی توسعه تشکل‌ها و رئیس ستاد بانوان مجمع خیرین کشور، به تبیین ضرورت‌های تعامل میان بدنه علمی و حوزه خیرخواهی اجتماعی پرداخت.

 شبکه‌سازی؛ زیربنای کار داوطلبانه مؤثر

 دکتر شاهسوند در این گفت‌و‌گو، ضمن تشریح اهمیت شبکه‌سازی در فعالیت‌های اجتماعی، بر جایگاه تسهیلگری و نقش «ارتباط‌دهنده» تأکید کرد و افزود: «تسهیلگری تنها یک عنوان نیست، بلکه مهارتی است برای ایجاد هم‌افزایی میان ظرفیت‌های پراکنده و تبدیل آنها به یک جریان موثر اجتماعی».

 وی در ادامه، مفاهیم نوینی همچون «نذر تخصص» و «بانک زمان» را به‌عنوان راهکار‌های عملیاتی برای بهینه‌سازی مشارکت‌های مردمی معرفی کرد و افزود: «فعالیت داوطلبانه زمانی به ثمر می‌نشیند که با نظم و ساختار همراه باشد».

شبکه‌سازی؛ راهی برای تبدیل ظرفیت‌های پراکنده به کنش اجتماعی مؤثر

 شفافیت؛ رکن اصلی اعتماد اجتماعی

 در بخش دیگری از این برنامه، موضوع «شفافیت» به‌عنوان پیش‌شرط پایداری سازمان‌های مردم‌نهاد مطرح شد. دکتر شاهسوند تصریح کرد: «شفافیت در رفتار، پاسخگویی در قبال منابع مالی و ارائه گزارش‌های دقیق از نتایج کار، سه ضلع اصلی اعتماد عمومی هستند. بدون این شفافیت، نهاد‌های مدنی نمی‌توانند سرمایه اجتماعی لازم برای پیشبرد اهداف خود را جذب کنند».

 نقش دانشگاه در توسعه مسئولیت اجتماعی

 مهمان برنامه همچنین با اشاره به فاصله موجود میان فضای دانشگاهی و کف میدانِ فعالیت‌های اجتماعی، خواستار ورود جدی‌تر دانشگاه‌ها به این حوزه شد. وی کانون‌های دانشجویی و به‌ویژه کانون‌های هلال‌احمر را الگویی موفق برای پیوند عملی میان دانشگاه و جامعه مدنی دانست و پیگیری مستمر این مسیر را برای تربیت نسل جدیدی از کنشگران اجتماعی ضروری خواند.

 هدف این برنامه که ایجاد پلی میان دانش تخصصی و کنشگری اجتماعی است، بر این نکته تأکید دارد که برای تحقق مسئولیت اجتماعی در ابعاد کلان، «دانش» باید با «اقدام مسئولانه» پیوند خورده و در مسیر ساختارسازی‌های شفاف هدایت شود.

ارسال دیدگاه
captcha