صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

در شعر تازهٔ فاطمه بیرانوند، جنوب ایران فقط جغرافیا نیست؛ زخمی زنده از آب‌های ماندهٔ هندیجان تا دیوارهای ترک‌خوردهٔ بوشهر و دست‌های خستهٔ آبادان است. «آبِ مانده» روایت آدم‌هایی است که میان سکوت، فرسایش و طوفان، هنوز چیزی کوچک اما ارزشمند را نگه داشته‌اند. شاعر سپیدسرای لرستانی در این سروده، با تصویرهایی مینیمال، از ایستادگی در برابر زمان و دشواری‌ها گفته است.