صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

هوش مصنوعی در مدت کوتاهی به یکی از مهم‌ترین ابزار‌های ارزیابی‌های بشردوستانه تبدیل شده است؛ از خلاصه‌سازی مصاحبه‌ها و ترجمه داده‌های میدانی گرفته تا تحلیل حجم عظیمی از اطلاعات. اما این فناوری هزینه‌ای دارد که کمتر درباره آن صحبت می‌شود: مصرف گسترده آب، برق، مواد معدنی و تولید گاز‌های گلخانه‌ای. اگر اصل بنیادین کنش بشردوستانه «آسیب نرسان» است، آیا نادیده گرفتن ردپای زیست‌محیطی هوش مصنوعی با این اصل سازگار است؟ این یادداشت تلاش می‌کند با نگاهی مبتنی بر شواهد، این پرسش را برای فعالان و ارزیابان حوزه بشردوستانه بررسی کند.