صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

«پیش صاحب‌نظران مُلک سلیمان باد است، بلکه آن است سلیمان که ز مُلک آزاد است!» این سروده از خواجوی کرمانی، خلاصه ای از نگاه او به زندگی در دوره دوم زندگی‌اش؛ یعنی دوران عرفان و صوفی‌گری است. او از جوانی در اشعارش به نیکوکاری توجه داشت اما در بخش دوم زندگی‌اش، نیکوکاری و بخشندگی‌اش پیوند وثیقی با بی اعتبارشمردن دنیا پیدا کرد. سمیه قربان‌پور دلیوند؛ پژوهشگر ادبی در گفت‌وگو با خیر ایران، این رویکرد را تبیین می‌کند.