صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

«پیش صاحب‌نظران مُلک سلیمان باد است، بلکه آن است سلیمان که ز مُلک آزاد است!» این سروده از خواجوی کرمانی، خلاصه ای از نگاه او به زندگی در دوره دوم زندگی‌اش؛ یعنی دوران عرفان و صوفی‌گری است. او از جوانی در اشعارش به نیکوکاری توجه داشت اما در بخش دوم زندگی‌اش، نیکوکاری و بخشندگی‌اش پیوند وثیقی با بی اعتبارشمردن دنیا پیدا کرد. سمیه قربان‌پور دلیوند؛ پژوهشگر ادبی در گفت‌وگو با خیر ایران، این رویکرد را تبیین می‌کند.

17 دی‌ماه روز بزرگداشت خواجوی کرمانی؛ شاعر ایرانی نامگذاری شده است. این  شاعر سرشناس که الهام‌بخش بزرگانی همچون حافظ بوده است، در اشعارش به  مضامین نیکوکاری و جود و کَرَم به عنوان فضیلتی الهی و ماندگار تأکید دارد.