مدیر مدرسه نپالی، ۱۶۴۳ دانشآموزان را از سیل نجات
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران در میان یکی از مرگبارترین سیلهای تاریخ نپال، داستانی از شجاعت، رهبری و تصمیم گیری سریع، توجه جهان را به خود جلب کرده است. «راجندرا داودی» (Rajendra Dawadi)، مدیر ۴۷ ساله و معلم انگلیسی دبیرستان «تریباهوان تریشولی» (Tribhuvan Trishuli Secondary School) در دره تریشولی نپال، با یک تصمیم لحظهای، جان ۱،۶۴۳ دانشآموز را از یک فاجعه حتمی نجات داد.
صبح روز چهارشنبه، ۲۶ آگوست، وقتی داودی برای تدریس به مدرسه آمد، خبر نداشت که قرار است به یک قهرمان ملی تبدیل شود. در ساعت ۹:۲۰ صبح، او یک تماس تلفنی هشداردهنده از یک دوست دریافت کرد. دوستش که در پنج مایلی بالادست بود، با وحشت به او گفت که روستا توسط رودخانه «بلعیده شده» و به او گفت که فرار کند. در آن لحظه، حدود ۹۰۰ دانشآموز در مدرسه سهطبقه حضور داشتند و حدود ۷۰۰ نفر دیگر نیز سوار بر اتوبوس یا پیاده در راه مدرسه بودند.
داودی در ابتدا فکر کرد مدرسه که حدود ۶۰ متر (۲۰۰ فوت) بالاتر از بستر رودخانه قرار دارد، در امان است. اما لحظاتی بعد، یکی از والدین هراسزده وارد مدرسه شد و تأیید کرد که سطح آب با سرعتی بیسابقه در حال افزایش است. داودی دیگر لحظهای درنگ نکرد. او زنگ مدرسه را به صدا درآورد و به معلمان دستور داد که تمام کلاسها را تخلیه کنند.
داودی بلافاصله با رانندگان اتوبوسهای در راه مدرسه تماس گرفت و به همه به جز یک نفر دستور بازگشت داد. وقتی اتوبوسِ آخر را دید که در حال عبور از پل فولادی به سمت مدرسه است، با فریاد و اشاره به راننده علامت داد تا برگردد. اتوبوس بهسختی معکوس کرد و به سمت کوه حرکت کرد، درست لحظاتی قبل از اینکه پل بر اثر سیل فرو بریزد.
وحشت در میان دانشآموزان پیچید. وقتی یکی از دختران دچار حمله عصبی شد، کارکنان مدرسه او را پشت یک موتورسیکلت سوار کردند و به سمت بالا حمل کردند. بقیه دانشآموزان با پای پیاده به سمت تپه فرار کردند و داودی هم پشت سرشان بود. آنها در نهایت در زیر درخت مقدس «بودی» (Bodhi tree) پناه گرفتند، درست لحظاتی قبل از اینکه سیل عظیم، مدرسه سهطبقه را کاملاً با خود ببرد و جز گل و لای خاکستری چیزی از آن باقی نگذارد. یونیشا (Yunisha)، دانشآموز ۱۶ سالهای که در میان نجاتیافتگان بود، به بیبیسی گفت: «من و دوستانم فقط با ۱۰ ثانیه اختلاف زنده ماندیم». او لحظات فرار را اینگونه توصیف کرد: «در یک چشم به هم زدن، بازار در مقابل چشمانم ناپدید شد».
اگرچه اقدام سریع داودی جان ۱،۶۴۳ دانشآموز را نجات داد，اما این فاجعه بیقربانی نبود. «سانتوس پاریار» (Santos Pariyar)، معلم ۳۲ ساله تاریخ اجتماعی که برای تدریس به مدرسه آمده بود، پس از بازگشت به اتاق اجارهای خود در کنار رودخانه برای صرف صبحانه، توسط سیل با خود برده شد. همچنین «سلطان لاما» (Sultan Lama)، سرایدار مدرسه، پس از بازگشت برای بستن درها، جان خود را از دست داد. بهطور کلی، این سیل که بر اثر ریزش یخچال طبیعی در هیمالیا رخ داد، تاکنون بیش از ۷۵۰ کشته و بیش از ۲،۵۰۰ مفقود در نپال برجای گذاشته است.
مردم محلی از داودی بهعنوان یک قهرمان یاد میکنند، اما خود او این لقب را نمیپذیرد. او در حالی که به خرابههای گلآلود مدرسه نگاه میکرد، به سادگی گفت: «چه کار دیگری میتوانستم بکنم؟». او در گفتوگو با بیبیسی گفت: «اگر تصمیمگیری را ۱۰ دقیقه به تعویق میانداختیم، هیچکدام از ما، از جمله دانشآموزان و خودم، امروز نمیتوانستیم با شما صحبت کنیم».
مدرسه تریباهوان تریشولی بهطور کامل تخریب شد، اما به لطف شجاعت و تصمیم قاطع یک مدیر باهوش، ۱،۶۴۳ کودک زنده ماندند. این حادثه به نمادی قدرتمند از شجاعت و رهبری در شرایط بحرانی تبدیل شده و بار دیگر اهمیت هشدارهای بهموقع و اقدام سریع را در بلایای طبیعی گوشزد کرده است.
منابع: