تلفیق کارآمدی غرب و روح جمعی شرق؛ راز تأثیرگذاری بنیاد خیریه شماره ۱۷ در سنگاپور
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، بنیاد شماره ۱۷، بازوی خیریهی گروه کسبوکار خانوادگی «تسائو پائو چه» (TPC) در سنگاپور، با بیش از ۱۲۰ سال سابقه در صنعت کشتیرانی و سلامت، با رویکردی کاملاً نوآورانه و غیرسنتی پا به عرصهی امور خیریه گذاشته است. این بنیاد نام خود را از هفدهمین هدف از اهداف توسعهی پایدار سازمان ملل متحد (مشارکت برای اهداف) الهام گرفتهاست و به جای صرفاً چکنویسی و توزیع مستقیم کمکهای مالی به پروژههای مختلف، نقش یک تسهیلگر و «بسترساز» را ایفا میکند.
هدف اصلی آن، گرد هم آوردن فعالان حوزهی خیریه، کسبوکارها و بنیادهای نوآور برای ایجاد مشارکتهای راهبردی است. فلسفهی کاری این بنیاد بر دو محور کلیدی استوار است: نخست، پر کردن خلأ موجود در بازار خیریه از طریق سرمایهگذاری بر روی سیستمها، شبکههای همکاری و زیرساختهای ارتباطی؛ و دوم، تلفیق نقاط قوت نظامهای مدیریتی و فرهنگی شرق و غرب. به باور مدیران این بنیاد، رویکرد غربی که بر کارآمدی، فرآیندگرایی و مقیاسپذیری تأکید دارد، با رویکرد شرقی که بر روابط جمعی، همبستگی اجتماعی و خدمت به جامعه متمرکز است، ترکیب میشود تا تأثیری پایدار و همهجانبه بر جوامع هدف بگذارد. دفتر مرکزی این بنیاد در سنگاپور قرار دارد و با برگزاری رویدادهایی نظیر «هفتهی تأثیرگذاری» در سنگاپور و افتتاح «خانهی TPC» در داووس (سوئیس)، گامهای بلندی در جهت جهانیسازی این مشارکتها برداشته است.
رویکرد مشارکتسازی بنیاد بنیاد شماره ۱۷ در نگاه بیزنس تایمز
روزنامه «بیزنس تایمز» (The Business Times) سنگاپور، به رویکردهای نوین در امور بشردوستانه و سرمایهگذاری تأثیرگذار این بنیاد میپردازد و گزارش میدهد که تمرکز بنیاد شماره ۱۷ بر فلسفهی «مشارکتسازی» است و به جای توزیع مستقیم کمکهای مالی، با ایجاد بسترهای همکاری و سرمایهگذاری روی سیستمها، نقش تسهیلگر و تحولآفرین ایفا میکند. تای سوک یی، رئیس بنیاد، میگوید: «ما تصمیم گرفتیم سرمایهی خیریهی خود را صرف ایجاد بسترهایی برای گردهمایی و سیستمهایی برای کسبوکارها کنیم تا بنیادهای نوآور دور هم جمع شوند.» مشارکت و همکاری، هستهی اصلی مأموریت خیریهی این بنیاد است. بنیاد شماره ۱۷ که کمتر از دو سال از تأسیس آن میگذرد، نهادی جدا از «بنیاد تسائو» محسوب میشود؛ بنیاد تسائو در سال ۱۹۹۳ تأسیس شده و بر موضوعات پیری و طول عمر متمرکز است، در حالی که بنیاد شماره ۱۷ رویکردی متفاوت و جامعتر را دنبال میکند.
باوری برای تحول در خیریه
تای سوک یی بر این باور است که بنیاد شماره ۱۷ قصد دارد روش رایج در کارهای خیریه را متحول کند و در این راستا توانسته است یک خلأ آشکار در بازار خیریه آسیا را شناسایی کند. از دید این بنیاد خیریه، جهان امروز به اندازهی کافی منابع، تواناییها و ظرفیتها را برای حل تمام مشکلات دارد، اما این منابع به دلیل نبود هماهنگیِ مؤثر، هدر میروند. تای سوک یی در گفتوگو با بیزنس تایمز میگوید: «پولهای زیادی در حال حاضر صرف اهداف توسعه پایدار هفده گانه گوناگون میشود، اما در عمل به آنها دست نمییابیم.» به همین دلیل، این بنیاد تصمیم گرفته است سرمایهی خیریهی خود را صرف ایجاد بسترهایی برای گردهمایی و سیستمهایی برای کسبوکارها کند تا بنیادهای نوآور دور هم جمع شوند و مشارکتها و همکاریها به شکلی نظاممند ساماندهی گردد. تای در ادامه افزود که مأموریت بنیاد شماره ۱۷ همچنین بر اساس مفهوم «عشق» بنا شده است: «نقش کسبوکار، خدمت به جامعه است و اگر میخواهید به جامعه خدمت کنید، باید دلسوزی و توجه داشته باشید.»
تلفیق شرق و غرب
تای خاطرنشان کرد که یکی از «ارکان حیاتی» بنیاد شماره ۱۷، «تلفیق شرق و غرب» است؛ به این معنا که نقاط قوت نظامهای شرقی و غربی را برای ایجاد تأثیرگذاری بیشتر ترکیب میکند. چاوالیت فردریک تسائو، بنیانگذار بنیاد، اصالتاً چینی است اما در غرب تحصیل کرده و به خوبی میداند که هر یک از این دو نظام، نقاط قوت و ضعف خاص خود را دارند. او اذعان دارد که مدل شرقی میتواند خلأهای مدل غربی را پر کند. تای در این باره توضیح داد: «اگر به مدل و رویکرد آموزشی غرب نگاه کنید، همواره سیستمی و فرآیندمحور بوده است.» او افزود: اگرچه این مدل به ویژه در زمان انقلاب صنعتی که باعث پیشرفتهای تکنولوژیک شد، بسیار مؤثر بود، اما کسبوکارها به تدریج بیشتر سودمحور شدند و رشد را بر نیازهای جامعه ترجیح دادند.
به گفتهی تای، غرب از کار تیمی صحبت میکند، اما در عمل از «خود» شروع میکند. از سوی دیگر، مدل شرقی بر روابط، جامعه و رفاه جمعی تأکید دارد و پیشرفت فردی را در سایهی منافع جمعی تعریف میکند. او اشاره کرد که تضمین سلامت محیط زیست و جامعه، به بهبود سلامت فردی نیز کمک میکند. به گفتهی تای، شرق به رشد فردی نیز توجه دارد، اما «به صورت جمعی عمل میکند». او در پایان تأکید کرد: «مفهوم شرقی در مورد خدمت به جامعه است، در حالی که رویکرد غربی در مورد مقیاسپذیری و کارآمدی. هر دوی آنها مورد نیاز هستند و ترکیبشان، تأثیری پایدار خواهد داشت.»
مرکز بزرگ یکپارچهسازی خیریه برای آسیا
بنیاد شماره ۱۷، درست مانند بنیاد تسائو، دفتر مرکزی خود را در سنگاپور قرار داده است؛ شهری که تای آن را «یک مرکز بزرگ یکپارچهسازی برای آسیا» مینامد. این بنیاد سال گذشته نخستین «هفتهی تأثیرگذاری» (Impact Week) خود را در سنگاپور برگزار کرد تا فعالان حوزهی خیریه را از سراسر جهان دور هم جمع کند. دورهی بعدی این رویداد نیز برای ماه سپتامبر (شهریور) سال جاری برنامهریزی شده است. بنیاد شماره ۱۷ همچنین در ماه ژانویه (دی/بهمن) گذشته، «خانهی خیریه تسائو» را در داووس (سوئیس) افتتاح کرد تا در کنار نشست سالانهی مجمع جهانی اقتصاد، به عنوان مکانی برای برگزاری رویدادهای تأثیرگذار و گفتوگوهای راهبردی در مورد نیکوکاری و مسئولیت اجتماعی مورد استفاده قرار گیرد. این اقدامات، نشاندهندهی عزم جدی بنیاد برای جهانیسازی مشارکتها و ایجاد شبکهای پایدار از همکاریهای خیریه در سطح بینالمللی است.
عبارت «مرکز بزرگ یکپارچهسازی خیریه برای آسیا» که تای سوک یی، رئیس بنیاد شماره ۱۷، برای توصیف سنگاپور به کار برده، نشاندهندهی یک راهبرد کلان و واقعیتِ در حال شکلگیری است که در آن سنگاپور در تلاش است تا به هاب (مرکز) اصلی هماهنگی، تسهیلگری و هدایت فعالیتهای خیریه در سطح قارهی آسیا تبدیل شود. به زبان سادهتر، سنگاپور نمیخواهد فقط یک شهر با چند بنیاد خیریه باشد؛ هدف این است که به قلبِ تپندهی کار خیریه در آسیا تبدیل شود؛ جایی که پول، ایدهها، تخصص و منابع از سراسر منطقه و جهان در آن جمع میشوند، هماهنگ میگردند و سپس به شکل مؤثرتری به سمت نیازمندیهای واقعی هدایت میشوند.
چشمانداز و حمایت دولتی
در سال ۲۰۲۳، معاون نخستوزیر و وزیر دارایی سنگاپور به صراحت اعلام کرد که این کشور «پتانسیل تبدیل شدن به مرکز خیریهی آسیا» را دارد. برای تحقق این هدف، دولت سنگاپور بسترهای قانونی و مالی مناسبی را فراهم کرده است، از جمله:
-
معافیتهای مالیاتی جذاب برای کمکهای خیریه، چه در داخل و چه در خارج از کشور.
-
توسعهی نیروی متخصص در زمینهی مشاورهی امور خیریه.
-
تسهیل همکاری میان بازیگران مختلف این حوزه.
برای اینکه سنگاپور به این مرکزیت دست یابد، نهادهای متعددی در آن شکل گرفته یا تقویت شدهاند که هر کدام به نوعی به «یکپارچهسازی» کمک میکنند. برخی از مهمترین آنها عبارتند از:
-
مرکز آسیایی تغییرآفرینان (Asia Centre for Changemakers - ACC) : این مرکز با سرمایهگذاری ۱۵ میلیون دلاری توسط «تماسک تراست» و «ائتلاف خیریهی آسیا» تأسیس شده است. هدف آن، توانمندسازی سرمایهگذاران، کارآفرینان اجتماعی و رهبران غیرانتفاعی برای ایجاد تأثیری پایدارتر است.
-
پلتفرم ImpactCollab : این پلتفرم که توسط شبکهی AVPN (بزرگترین شبکهی سرمایهگذاران اجتماعی در آسیا) با حمایت بانک مرکزی سنگاپور و بنیاد گیتس راهاندازی شده، مانند یک «سامانهی همسانیابی» عمل میکند. وظیفهی آن، ارتباط دادن سرمایهگذاران خیرخواه با سازمانهای مردمی و مؤسسات خیریهای است که از اعتبار و کارآمدی بالایی برخوردارند.
-
ائتلاف خیریهی آسیا (Philanthropy Asia Alliance - PAA) و حلقهی خیریهی آسیا (Asia Philanthropy Circle - APC) : این شبکهها، اجتماعاتی از نیکوکاران و سرمایهگذاران هستند که برای همافزایی و همکاری در سطح منطقه تشکیل شدهاند.
چرا سنگاپور؟
دربارهی جایگاه سنگاپور به عنوان «مرکز بزرگ یکپارچهسازی خیریه برای آسیا»، باید گفت که دلایل متعددی این کشور را به کاندیدای مناسبی برای ایفای این نقش تبدیل کرده است. نخست، مرکزیت مالی و اقتصادی سنگاپور، که آن را به یکی از معتبرترین قطبهای مالی جهان تبدیل کرده و رشد چشمگیر تعداد دفاتر خانواده (Family Offices) در این شهر، نشاندهندهی اعتماد سرمایهگذاران بینالمللی به بستر اقتصادی آن است. دوم، زیرساختهای حقوقی و نظارتی شفاف و نظاممند سنگاپور، که اعتماد نیکوکاران و سرمایهگذاران خیرخواه را جلب میکند و امکان فعالیتهای بلندمدت و پایدار را فراهم میسازد. سوم، موقعیت جغرافیایی استراتژیک این کشور در قلب آسیا، که دسترسی به بازارها و جوامع مختلف در سراسر منطقه را آسان کرده و آن را به نقطهی اتصال طبیعی برای همکاریهای فراملی تبدیل میکند.
در یک جمعبندی کلان، عبارت «مرکز بزرگ یکپارچهسازی خیریه برای آسیا» توصیفی است از نقشآفرینی هدفمند سنگاپور در عرصهی خیریهی جهانی. این نقش، فراتر از یک مکانِ صرفاً جغرافیایی، به معنای ایجاد اکوسیستمی پویا و منسجم است که در آن، نهادهایی مانند بنیاد شماره ۱۷، دولت، مؤسسات مالی و سازمانهای مردمنهاد، همگی در کنار هم، برای یکپارچهسازی منابع و تلاشها به منظور حل مؤثرتر مشکلات منطقه، گام برمیدارند.
منابع:
