خیریه حضرت بقیهالله خوانسار؛ مأمن فرشتههای خدا در روزهای جنگ
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در هنگامه بحران و سختی، زمانی که سایه جنگ بر سر ملتها سنگینی میکند و آرامش و امنیت دستخوش تلاطم میشود، چهره واقعی انسانیت و همدلی در قالب فعالیتهای خیرخواهانه و نیکوکارانه، بیش از پیش نمایان میگردد. در چنین شرایطی، نهادها و سازمانهایی که دل در گرو یاریرساندن به همنوعان دارند، نقشی حیاتی در حفظ روحیه جامعه، تداوم خدمات ضروری و ایجاد امید ایفا میکنند.
در این شرایط با حسن شفعتی؛ مدیرعامل خیریه حضرت بقیه الله خوانسار به گفتوگو پرداختیم و وضعیت مؤسسه را جویا شدیم:
-لطفاً در مورد این موضوع توضیح بفرمایید که از زمان شروع جنگ، آیا فعالیتهای خیریه حضرت بقیهالله ادامه داشته است یا خیر؟ همچنین این فعالیتها به چه شکلی ادامه پیدا کردهاند؟ آیا نکات یا تمهیدات جدیدی را در نظر گرفتهاید تا بتوانید در این مدت فعالیتهای خود را ادامه دهید؟
مردم خوب ما در شرایط مختلف نشان دادهاند که اهل کمک و همراهی هستند. ما بهعنوان مجموعهای که محل نگهداری افراد دارای معلولیت هستیم، پیگیریهای لازم را انجام دادیم و با خیرین در ارتباط بودیم؛ بهویژه خیرینی که شناختهشده و همراه مجموعه هستند. با وجود مشکلاتی که برای خود خیرین نیز بهوجود آمده-از جمله مشکلات مالی، کسادبودن بازار، رکود اقتصادی، شرایط کارخانهها و مسائل مشابه-با این حال، خیرین همچنان همراهی کردند و کمکهای خود را ادامه دادند. با وجود شرایط جنگ، مشکلات بازار، تخریبها و کمبودها، تا امروز به لطف خداوند این حمایتها ادامه داشته است. شاید نگرانیهایی برای خودشان وجود داشته، اما اجازه ندادهاند که این نگرانیها مانع رسیدگی به بچههای ما شود.
خوشبختانه مجموعه ما از هیئتمدیره و مدیریت قوی برخوردار است و همکاران در تلاش هستند تا برای این عزیزان مشکلی ایجاد نشود. واقعیت این است که بچههای ما از شرایط بیرونی چندان مطلع نیستند؛ مسائلی مانند حملات هوایی، گرانیها یا تحولات سیاسی برای آنها مطرح نیست. آنچه برایشان اهمیت دارد این است که غذای ظهر و شبشان فراهم باشد، لباس، دارو و خدمات درمانی در دسترس باشد و امور روزمرهشان بهدرستی انجام شود. الحمدلله با توجه به نگاه مثبت و اعتماد خیرین به مجموعه ما، تا امروز حمایتهای آنها ادامه داشته و ما را تنها نگذاشتهاند.
-مرکز شما شبانهروزی است؟ یعنی افراد دارای معلولیت بهصورت دائم در این مرکز نگهداری میشوند؟
بله، افراد تحت پوشش ما افراد دارای معلولیت بالای چهارده سال هستند که بهصورت شبانهروزی در مرکز نگهداری میشوند. تقریباً تمامی هزینههای آنها توسط مجموعه تأمین میشود. تعداد قابل توجهی از این افراد مجهولالهویه هستند و اساساً خانوادهای ندارند، و برخی دیگر نیز بدسرپرست هستند.
-برای تأمین و مدیریت منابع انسانی ــ یعنی کارکنانی که باید در مرکز حضور داشته باشند و به وضعیت این بچهها رسیدگی کنند ــ چه نکاتی را مدنظر قرار دادید؟
ما اکنون با وضعیتی مواجهیم که دولت یا وزارت کار درصد افزایش حقوق کارگران را تعیین میکند. اما مثلاً یک کارفرما در بخش تولید، این افزایش هزینه را از محل فروش محصولاتش جبران میکند. او میتواند قیمت کالا را افزایش بدهد و هزینه مازاد را از مصرفکننده بگیرد. بودجه بخشهای دولتی نیز از محل بودجه عمومی تأمین میشود. اما مجموعهای مثل ما که یک خیریه است، از کجا باید این مابهالتفاوت را تأمین کند؟ دوباره باید دست نیاز به سمت خیرین دراز کنیم.
مراکز خیریه باید دیده شوند. وقتی قانون، درصدی به حقوق کارگران اضافه میکند، بخش تولید آن را روی قیمت کالا میکشد؛ ایرانخودرو، سایپا و سایر تولیدکنندگان این امکان را دارند که افزایش هزینه را روی محصول اعمال کنند. اما ما چه باید بکنیم؟ آیا باید بگوییم شما دیروز یک مبلغ کمک میکردید و حالا باید همان مبلغ را افزایش بدهید؟
اکنون بسیاری از اقلام موردنیاز ما-مواد غذایی، اقلام مصرفی، گوشت، مرغ و سایر هزینهها-در بازار گران شدهاند. ما نمیتوانیم این بچهها را بیپشتوانه بگذاریم. بهخصوص مراکز خیریه شبانهروزی برای ادامه خدمات با مشکلات و کاستیهای فراوانی روبهرو هستند و فشار بسیار زیادی را تحمل میکنند.
همانطور که قبلاً هم عرض کردم، برخی خیرین واقعاً به ما لطف دارند، اما درخواست میکنند که نامشان مطرح نشود؛ اینکه ما اعلام کنیم چه میزان کمک کردهاند یا آنها را معرفی کنیم، مورد تمایلشان نیست. البته خیرینی هم هستند که علاقهمندند کمکشان علنی شود و ما هم برایشان مراسم قدردانی یا تجلیل برگزار کنیم. اما گروهی از خیرین نیز ترجیح میدهند کاملاً محرمانه و بدون ذکر نام کمک کنند. الحمدلله تا امروز این همراهی قطع نشده و ادامه داشته است.
-اگر بخواهید خطاب به مردم ایران که این روزها شرایط سختی را پشت سر میگذارند، پیامی بدهید، چه میگویید؟
عرض کنم که ما با توجه به مقاومتی که مردم در این جنگ نابرابر از خود نشان دادند، ما هم در حد توان خود گوشهای از کار را بر عهده گرفتهایم. تلاش کردهایم این بچهها را نگهداری کنیم تا دستکم سربار خانوادهها نباشند. با وجود همه سختیها این کار را ادامه میدهیم تا دِینِ خود را به نظام و انقلاب ادا کرده باشیم.
ما تنها بخشی از این مسئولیت را پذیرفتهایم؛ زیرا اگر این تعداد از افراد در جامعه رها شوند، طبیعتاً خود به مشکلی برای جامعه تبدیل خواهند شد. اگر در جامعه سرگردان شوند، برای خانوادههایشان هم مشکلاتی ایجاد میشود و در نهایت دوباره جامعه باید هزینه آن را بپردازد. در واقع یک چرخه شکل میگیرد که باز هم مردم در آن نقش دارند؛ مردمی که با کمکهای خودشان به ما یاری میرسانند.
به لطف همین حمایتها توانستهایم این مجموعه را بهخوبی اداره کنیم و خوشبختانه جزو مراکز نمونه کشوری هم شدهایم. این عزیزانی که از آنها نگهداری میکنیم را ما «فرشتههای خدا روی زمین» مینامیم و معتقدیم به برکت وجود آنهاست که تاکنون آسیبی به مجموعه نرسیده است و انشاءالله از این پس هم آسیبی نرسد.
از مردم عزیز درخواست داریم توجه بیشتری به مراکز خیریه داشته باشند. برخی خیریههای شناختهشده در حال انجام فعالیتهای خود هستند و به خانوادهها کمک میکنند. در کنار آن، انتظار داریم دولت نیز حمایتهای خود را بیشتر کند. گاهی پیش آمده که به دلیل مشکلات مالی، مثلاً در پرداخت هزینههای آب، گاز یا برق با مشکل مواجه شدهایم و حتی برای قطع گاز مراجعه کردهاند؛ در حالی که این موضوع برای مجموعهای که خدمات اجتماعی و حمایتی ارائه میدهد، واقعاً شایسته نیست.
ما درخواست داریم مسئولان توجه بیشتری به این موضوع داشته باشند. همانطور که آب، برق و گاز برای مساجد، حسینیهها و برخی مراکز رایگان یا با حمایتهای ویژه تأمین میشود، مراکز خیریه و نگهداری نیز در چنین قوانینی دیده شوند. امیدواریم مسئولان کشوری به این موضوع توجه کنند تا مجموعههایی که چنین خدماتی ارائه میدهند با فشارهای مالی کمتری روبهرو شوند.