آشنایی با پیوندهای ایران و هندوستان
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، قسمت سوم اپیزود بیستوچهارم پادکست نیکآوا - نخستین پادکست در زمینه خیر و نیکوکاری- با عنوان «مسلک و رفتار مردم هند» در ادامه دو قسمت پیشین، به بررسی سابقه روابط دوسویه تاریخی ایران و هند در عرصههای متنوع فرهنگی و ادبی پرداخته و با تأکید بر اقدامات پارسیان هند، نقش آنها در پیشرفت فنی و آموزشی دو کشور را بررسی کرده است.
نویسندگان اپیزود، از لشکرکشی نادرشاه افشار به هند و جنگ کرنال به عنوان جنجالیترین و مهمترین رویداد تاریخ مشترک ایران و هند نام میبرند که تأثیرات ماندگاری همچون گسترش زبان فارسی و اردو در شبه قاره هند، گردآوردن ثروت بسیار برای نادر و تعمیق ضعف و انحطاط پادشاهی گورکانی در هند را در پی داشت که زمینه را برای ورود و افزایش قدرت و نفوذ انگلیسیها در شبه قاره باز کرد و روابط دوسویه را تحتالشعاع قرار داد و با سیطره استعمار به عمر زبان فارسی در هند به عنوان زبان رسمی پایان بخشید.
بخش دیگری از ایناپیزود به توضیح بیشتر درباره فعالیت صنعتی و تجاری پارسیان هند اختصاص دارد. نویسندگان که به کوتاهی در قسمت دوم به فعالیتهای خاندان تاتا اشاره کردهاند در اینقسمت، بهصورت مبسوطتر به آن پرداخته و توضیح دادهاند که جمشید جی که در اسفندماه ۱۲۱۷ خورشیدی در ایالت گجرات هند به دنیا آمد از جمله پارسیان (زردشتیانی) است که به وی لقب پدر صنعت هند دادهاند. کسی که به جای تمرکز صرف بر سود، توسعه، رفاه و انساندوستی را با صنعت پیوند زد و خود و خاندانش کارهای ماندگاری در هندوستان انجام دادند که ازجمله آن میتوان به ایجاد کارخانه فولاد تاتا استیل، احداث نیروگاه برقآبی تاتاپاور، ساخت هتل تاجمحل در بمبئی به عنوان نخستین هتل برقدار هند و ایجاد مؤسسه علوم هند اشاره کرد.
وجه تمایز جمشید جی نسبت به دیگر نیکوکاران، نگاه متفاوت وی به این امر بود. وی مخالف نگاه سطحی و آنی به کار خیر بود و بر این باور بود که آنچه جامعه را پیش میبرد نه کمک به ضعیفترینها بلکه بالابردن بهترین و بااستعدادترینها است. جی مهمترین دارایی هر شرکت را کارمندان آن میدانست و اولین کارفرمای جهان است که در سال ۱۲۹۰ خورشیدی قانون ۸ ساعت کار روزانه را اجرایی کرد. شهر «جمشیدپور» نمونهای موفق از توسعه انسانی و صنعت در کنار هم و یکی از دستاوردهای زندگی مردی است که سرمایهداری را با نیکوکاری و توسعه را با مسئولیت اجتماعی پیوند زده بود. صنعتگری که در سکوت کار کرد ولی صدایش در تاریخ صنعت و انسانیت هندوستان طنینانداز شد.
درمقابل پارسیان در ایران هم فعال بودند و مدارس جدیدی، چون دبیرستان فیروز بهرام و انوشیروان را در تهران بنا کردند که نشانگر آن است که آنها در زمینه نیکوکاری رویکردی فرهنگی و پایدار داشتند، زیرساختهایی برای آینده میساختند و میدانستند که بهترین هدیه برای یکملّت، آموزش و آگاهی است و با تکیه بر اینعرصه، چراغی برای آینده برمیافروختند چراکه به این باور رسیده بودند که بهترین سرمایهگذاری، سرمایهگذاری روی انسانها است و نیکوکاری اگر با آیندهنگری و احترام همراه شود، جاودانه خواهد شد.
بخش دیگری از این اپیزود به معرفی واژگان و هنرهای ایرانی راهیافته به هندوستان اشاره دارد. کلمات آرزو، دروازه، نمک، نان، پلو، شلوار، شال، آسمان، دوست و خاموش ازجمله واژگان فارسی است که در زبان کنونی هند رایج است و در کنار معماری، پوشاک و هنرهایی، چون میناکاری، پارچههای زربفت و شال کشمیر یادگاری از هنر مهاجر ایران به این کشور است.