صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

نیوشا امیری از کودکی میان خانواده و جامعه در رفت‌وآمد بوده است؛ دختری شنوا و بینا که زبان اشاره را زبان اول خود می‌داند و بارها برای ارتباط والدین ناشنوایش با جهان بیرون نقش واسطه را بر عهده گرفته است. او سال‌ها بعد، همین تجربه را به دغدغه‌ای اجتماعی تبدیل کرد؛ از آموزش زبان اشاره و دسترس‌پذیری خدمات درمانی و اضطراری تا حق انتخاب و استقلال افراد ناشنوا. امیری از مسئولیت‌هایی که زودتر از موعد پذیرفت و مسیری گفت که او را از یک «واسطهٔ خانوادگی» به کنشگری برای دسترس‌پذیری امکانات برای افراد دارای معلولیت رساند.