کد خبر:۶۴۴۷

۶۴ تا ۷۰ درصد مردم کشورهای نوردیک به امور خیریه کمک می‌کنند

در کشور‌های نوردیک، کمک به دیگران تنها به فعالیت‌های خیریه محدود نمی‌شود، بلکه بخشی از فرهنگ همبستگی اجتماعی است. گزارش‌های تازه نشان می‌دهند بخش قابل‌توجهی از مردم این کشور‌ها به امور خیریه و کمک‌های بشردوستانه می‌پردازند. این کمک‌کردن از یک رفتار فردی فراتر رفته و به بخشی از زندگی اجتماعی و سیاست عمومی این کشور‌ها تبدیل شده است. تداوم همین فرهنگ همبستگی است که کمک به دیگران را به بخشی از مسئولیت شهروندی و سیاست خارجی آنها بدل کرده است.
نوردیک

 به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در کشورهای نوردیک، کمک به دیگران بخش قابل‌توجهی از زندگی اجتماعی مردم است. تازه‌ترین گزارش‌ها نشان می‌دهند که بخش بزرگی از مردم در دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد به‌طور منظم یا گاه‌به‌گاه به امور خیریه کمک می‌کنند؛ هرچند میزان این مشارکت در برخی کشورها نسبت به سال گذشته کمی افزایش یا کاهش داشته است. این خبر همزمان با روز جهانی خیریه منتشر شده است؛ روزی که سازمان ملل متحد هر سال در پنجم سپتامبر برگزار می‌کند تا توجه جهانی را به کمک به دیگران، فعالیت داوطلبانه و همبستگی اجتماعی جلب کند. اما آنچه در آمارهای امسال بیش از همه جلب توجه می‌کند، فقط میزان پولی نیست که مردم اهدا می‌کنند، بلکه گستردگی رفتار کمک‌کردن است.

 بر اساس گزارش بخشش جهانی ۲۰۲۶ بنیاد کمک‌های خیریه، که نتیجه نظرسنجی از بیش از ۶۰ هزار نفر در ۱۰۵ کشور و قلمرو است، حدود شش نفر از هر ۱۰ نفر در جهان گفته‌اند که در سال ۲۰۲۵ برای یک هدف خیر پول پرداخت کرده‌اند. بر اساس همین پیمایش، پاسخ‌دهندگان در سال ۲۰۲۵ به‌طور متوسط معادل یک درصد از درآمد خود را برای امور خیر اختصاص داده‌اند. این رقم در مناطق مختلف جهان تفاوت قابل‌توجهی داشته است: افراد در آفریقا ۱.۶ درصد و در اروپا ۰.۶ درصد از درآمد خود را گزارش کرده‌اند. مردم آسیا و آفریقا نیز در مقایسه با سایر مناطق احتمال بیشتری داشتند که برای امور خیر پول پرداخت کنند، در حالی که آمریکای جنوبی پایین‌ترین میزان مشارکت را داشت.

نوردیک‌ها؛ کمک فقط به معنای پول نیست

 در کشورهای نوردیک، فرهنگ کمک‌کردن خود را به شکل‌های مختلف نشان می‌دهد. بر اساس گزارش اهداکنندگان نوردیک (Nordic Donor Report 2026)، در نروژ، حدود هفت نفر از هر ۱۰ نفر گفته‌اند که به‌طور منظم یا گاه‌به‌گاه به خیریه کمک می‌کنند. سوئد نیز در سال جاری افزایش قابل‌توجهی در سهم افراد اهداکننده داشته است. در مقابل، مشارکت در دانمارک و فنلاند کمی کاهش یافته است.

 این تغییرات کوچک سالانه، تصویر کلی را تغییر نمی‌دهند: کمک‌کردن برای بخش بزرگی از مردم این کشورها رفتاری معمول و جاافتاده است، نه اقدامی استثنایی که فقط در شرایط بحرانی اتفاق بیفتد. نکته قابل‌توجه این است که بین سال‌های ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵، سهم اهداکنندگان در هر چهار کشور افزایش یافته بود و در هر کشور حدود هزار فرد بزرگسال در پیمایش مورد بررسی قرار گرفتند. کمک بشردوستانه از جمله حوزه‌هایی است که اهداکنندگان در کشورهای نوردیک توجه ویژه‌ای به آن داشته‌اند.

 در ایسلند نیز مطالعه‌ای که در مارس ۲۰۲۶ توسط «شبکه پژوهشی اروپایی مطالعات نیکوکاری» منتشر شد، نشان می‌دهد که شمار قابل‌توجهی از مردم در طول سال به امور خیر کمک کرده‌اند. حوزه سلامت و بهداشت، خدمات اجتماعی و کمک‌های بین‌المللی از مهم‌ترین زمینه‌هایی بوده‌اند که مردم از آن‌ها حمایت کرده‌اند. در واقع، آنچه در کشورهای نوردیک دیده می‌شود، نوعی زنجیره همبستگی است: فرد به یک سازمان محلی کمک می‌کند، سازمانی دیگر از افراد آسیب‌پذیر حمایت می‌کند و دولت نیز در سطحی بسیار بزرگ‌تر منابعی را برای مقابله با فقر، بحران‌های انسانی و توسعه در کشورهای دیگر اختصاص می‌دهد.

حمایت در سطح دولت‌ها

 این روحیه در سیاست خارجی و کمک‌های رسمی دولت‌های نوردیک نیز دیده می‌شود. پنج کشور نوردیک (دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ و سوئد)، در سال ۲۰۲۴ در مجموع میلیاردها دلار از منابع کمک‌های توسعه‌ای خود را از طریق نظام سازمان ملل به برنامه‌های بین‌المللی اختصاص دادند. مقصد این کمک‌ها نیز یکسان نیست و برخی کشورها سهم بیشتری را به برنامه توسعه سازمان ملل متحد (UNDP) اختصاص داده‌اند، برخی به یونیسف و برخی دیگر به کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد (UNHCR) یا برنامه جهانی غذای سازمان ملل متحد (WFP)، اختصاص می‌یابند. این تفاوت‌ها نشان می‌دهند که علی‌رغم این‌که در میان کشورهای نوردیک نیز درباره بهترین شیوه کمک‌کردن یک الگوی واحد وجود ندارد، یک وجه مشترک وجود دارد و کمک به دیگران فقط به رفتار فردی محدود نشده و بخشی از سیاست عمومی این کشورها نیز شده است.

تصویری بزرگ‌تر از «خیریه»

 برای بخش قابل‌توجهی از جامعه نوردیک، کمک به دیگران بخشی از رفتار عادی شهروندی است. این کمک ممکن است پول باشد، ممکن است وقت و کار داوطلبانه باشد و ممکن است از طریق مالیات و سیاست‌های عمومی به برنامه‌های بشردوستانه در گوشه دیگری از جهان برسد. به همین دلیل، روز جهانی خیریه را می‌توان فراتر از تشویق مردم به «پول دادن» دید. موضوع اصلی، ایجاد جامعه‌ای است که در آن افراد احساس کنند مشکلات دیگران کاملاً جدا از زندگی خودشان نیست. آمارها فقط گوشه‌ای از این تصویر را نشان می‌دهند؛ آنچه در پس این اعداد اهمیت دارد، فرهنگ همبستگی است و این‌که کمک‌کردن در یک جامعه تا چه اندازه به یک رفتار معمول، اجتماعی و حتی بخشی از مسئولیت شهروندی تبدیل شده است.

منبع:

unric

 


ارسال دیدگاه
captcha