کودکان ویتنامی با تکههای پارچه، رویاهای سبز میبافند وآن را اهدا میکنند
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، تابستان، برای بسیاری از کودکان امروزی، به فصلِ «اتصالِ دائمی» به صفحههای نمایشگر تبدیل شده است. تلفن همراه، تبلت و تلویزیون، بخش اعظم اوقات فراغت آنها را پر میکند و فرصتِ تجربهٔ جهانِ واقعی و ارتباطِ انسانی را از آنها میگیرد. اما پروژهٔ «بافتن رویاهای سبز» که بههمت روزنامهٔ تیان پنگ (Tiền Phong)، همکاری صلیب سرخ شهر هانوی و چندین سازمان مردمنهاد دیگر در هانوی پایتخت ویتنام، برگزار میشود، تلاش دارد این الگو را بشکند. این پروژه، یک تابستانِ متفاوت را برای کودکانِ ۵ تا ۱۸ سالهٔ ساکن هانوی و مناطق اطراف رقم میزند؛ تابستانی که در آن، بهجای اسکرول کردن، «بافتن»؛ و بهجای تماشای محتوای دیگران، «آفریدن» در کنار یادگیری نیکوکاری، جایگاه اصلی را دارد.
آموزش هنرِ بازیافت از طریق خلق آثار هنری با تکههای پارچه
هستهٔ اصلی این پروژه، دو هدفِ کلیدی آموزشِ هنرِ بازیافت از طریقِ خلق آثار هنری با تکههای پارچه و الگوسازیِ نیکوکاری برای کودکان را دنبال میکند. مواد اولیه مانند پارچههای دورریختنی، کاغذ، چسب و قیچی، بهصورتِ رایگان در اختیارِ شرکتکنندگان قرار میگیرد تا از این موادِ بهظاهر بیارزش، آثارِ منحصربهفردی بیافرینند. اما این فرایند، فراتر از یک کارگاهِ هنریِ ساده است؛ کودکان در این مسیر، مهارتهایی چون ارتباطِ مؤثر، کارِ تیمی، فروشندگی، مسئولیتپذیری و نیکوکاری را نیز میآموزند.
در کنار این فعالیتِ اصلی، پروژه دو بسترِ دیگر نیز برای مشارکتِ فعالِ کودکان فراهم کرده است. نخست، انتخابِ «داوطلبانِ کوچک» از میانِ کودکانِ ۱۰ سال به بالا که در غرفههای جمعآوریِ کمک، محصولاتی مانند خرسهای عروسکی و تیشرتهایی با نمادِ پرچم ویتنام را میفروشند و به بازدیدکنندگان در خلق آثار هنری از تکههای پارچه راهنمایی میکنند. دوم، برگزاریِ مسابقه و نمایشگاهِ نقاشی با تکههای پارچه که پس از داوری و رأیگیریِ مردمی، به برگزیدگان جوایزی اهدا میشود.
نوآوری در جایزهدهی؛ وقتی کودکان، اهداکننده میشوند
آنچه این پروژه را از بسیاری طرحهای آموزشیِ مشابه متمایز میکند، رویکردِ نوآورانهاش در جایزهدهی است. در این مسابقه، جوایز نقدیِ مرسوم، جای خود را به اقدامی نمادین و تأثیرگذار دادهاند: تمام مبلغِ جوایز (یک جایزهٔ اول، دو جایزهٔ دوم و سه جایزهٔ سوم) مستقیماً بهنامِ نویسندگانِ جوانِ برنده، به صندوقِ صلیب سرخِ شهر هانوی واریز میشود. این ابتکارِ هوشمندانه، کودکان را نه فقط «دریافتکنندهٔ جایزه»، بلکه «اهداکنندهٔ نیکوکار» معرفی میکند و حسِ مشارکت در یک کنشِ خیرخواهانه را به آنان منتقل میکند.
هنرمندِ مردمیِ «لان هونگ» (Lan Huong) که در این پروژه حضور دارد، بهدرستی اشاره کرده که کودکانِ امروزی اغلب تابستان را بدون مشارکت در فعالیتهای اجتماعی سپری میکنند. اما این پروژه، آنها را با مفاهیمی فراتر از سرگرمی آشنا میکند: «در این برنامه، کودکان میتوانند با تکههای پارچه نقاشی خلق کنند، درست مثل بازی با عروسکها؛ این کار به آنها کمک میکند تا از وسایل الکترونیکی دور بمانند و همزمان خلاقیت خود را شکوفا کنند؛ و مهمتر از همه، آنها در فعالیتهای خیریه شرکت میکنند و روحیهٔ «همدلی و یاریِ متقابل» را بهتر درک میکنند.»
بافتن رویاهای سبز، از یک سو، کودکانِ امروزی را که در محاصرهٔ صفحههای نمایشگر رشد میکنند، به جهانِ ملموسِ خلاقیتِ دستی بازمیگرداند. این فرایند، مهارتهایِ اجتماعی و کارِ گروهی را در آنها تقویت میکند. از سوی دیگر، با آموزشِ هنرِ بازیافت، نگرشی مسئولانه نسبت به محیطزیست و مصرفِ بهینهٔ منابع را در نسلِ آینده نهادینه میسازد. سرانجام، با اهدایِ جوایز به صندوقِ خیریه، کودکان را با مفاهیمِ نیکوکاری و همبستگیِ اجتماعی آشنا میکند و آنها را از «مخاطبِ کنشِ خیر» به «کنشگریِ کوچک، اما مؤثر» تبدیل میسازد.
پایانبخشِ این پروژهٔ یکماهه، برگزاریِ مراسمی با عنوان «گالای بافتن رویاهای سبز» در ۱۵ آگوست خواهد بود. در این رویداد، آثارِ هنریِ برگزیده بهنمایش درخواهند آمد و برخی از آنها با رضایتِ هنرمندانِ کوچک، بهحراج گذاشته خواهند شد. تمامِ درآمدِ حاصل از این حراج نیز به صندوقِ صلیب سرخِ هانوی اختصاص خواهد یافت.
پروژهٔ «بافتن رویاهای سبز» در ویتنام، نمونهای الهامبخش از رویکردی نوین در آموزشِ کودکان و ترویجِ فرهنگِ نیکوکاری است. این پروژه، با زبانی ساده و قابلدرک برای کودکان (هنر، بازی و خلاقیت)، آنها را به سفری دعوت میکند که در آن، تکههای پارچهی دورریختنی به رویاهای سبز تبدیل میشوند و یک تابستانِ ساده، به تجربهای ماندگار از مسئولیت، همدلی و بخشش بدل میگردد. شاید مهمترین درسِ این پروژه برای نهادهای آموزشی و خیریه در سراسر جهان، از جمله ایران، این باشد که بهترین راه برای پرورشِ نسلِ آیندهی نیکوکاران، فراهمآوردنِ بستری برای «تجربهٔ عملیِ نیکوکاری» است؛ تجربهای که در آن، هر کودک با دستانِ خود، چیزی میآفریند و با قلبِ خود، میبخشد.
منبع: