از عبور یک مادر تا عبور از کلیشهها؛ «راهی که آمدهایم» در ستایش توانستن
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران به نقل از آنا، در انیمیشن کوتاه «راهی که آمدهایم» ساختهٔ نرگس فضلی، مشکلات زندگی فردی که درگیر معلولیت است، از منظری متفاوت دیده شده است.
امتیاز انیمیشن کوتاه «راهی که آمدهایم» موضوع جهانشمول و انسانی آن است، کارگردان جوان فیلم از منظری تازه به موضوع معلولیت نگاه کرده، تنها درگیر نواقص و محدودیتها نبوده است، اگر چه آن را به نمایش گذاشته، اما کوشیده با روایت یک قصه مادر و دختری، به ارادهٔ انسانی و عشق در رفع محدودیتها بپردازد.
«راهی که آمدهایم» انیمیشنی کوتاه است که دو موقعیت را همزمان روایت میکند، مادری که برای رفتن به مدرسه معابر و خیابان را پشت سر میگذارد و مادری میانسال که به نمایشگاه دخترش میرود.
انیمیشنهای کوتاه ایرانی، با دید هنری و فارغ از دغدغه بازار و اکران، خارج از مناسبات اکران سینمایی و بلیت فروشی، این فرصت را دارند که دروازههای تازه و کمتردیدهشده را فتح کنند؛ به همین دلیل روی موضوعهای انسانی مکث میکنند و تماشاگر را دعوت میکنند تا جهان را فارغ از هیاهوی قهرمانسازی و هیاهوی فیلمهای بلند انیمیشن ببینند و نگاهی چندوجهی به پدیدههای هستی داشته باشند.
«راهی که آمدهایم» مانند بسیاری از این انیمیشنهای کوتاه که فرصت دیدهشدن در تلویزیون را از دست دادهاند یا در پلتفرمها، جایگاهی ندارند، نمایشگر شوق و استعدادی است که در حوزهٔ انیمیشن کوتاه ایرانی وجود دارد.
«راهی که آمدهایم» بدون احساسات اضافه و تمرکز بر ضعفها، مشکلات زندگی شهری برای افراد دارای معلولیت (معابر و نگاه شهروندان و ...) را به نمایش میگذارد، طی طریق مادر، نشانهای است برای نمایش اینکه مسیر زندگی و خروج از خانه برای شهروند با نقص جسمی چقدر دشوار است، هراس از دیدهشدن در جمع، نگاههای عابران که گاه کندی معلولان را مانع زندگی شهری و روتین میدانند، دشواریهای عبور و مرور در شهر و ... در مسیری که مادر میپیماید و تا سالخوردگی ادامه دارد، به چشم میآید.
فیلم نرگس فضلی، نمونهای درست و کمهزینه از انیمیشنی است که میتواند فرهنگسازی کند و به جامعه بیاموزد چطور باید با افراد دارای معلولیت ارتباط گرفت.
«راهی که آمدهایم» تولید مرکز گسترش سینمای مستند، تجربی و پویانمایی است و به تازگی به شانزدهمین جشنواره «نور جهان» روسیه راه یافته است.
