نویسنده مشهور، نقاشیهایش را به بیمارستان ایرانمهر اهدا کرد
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، جواد مجابی، نویسنده و شاعر نامآشنای کشورمان خود را ذاتا نقاش میداند. او از دوران کودکی به این هنر علاقه داشته و به صورت خودآموز نقاشی میکرده است. جواد مجابی حتی در کودکی به برادرش حسین مجابی که امروز در نقاشی صاحب نام است نقاشی یاد میداده است. مجابی زمانی که در ۲۹ اردیبهشتماه در بیمارستان ایرانمهر بستری شد، برای اینکه شبهای طولانی بیمارستان را راحتتر سپری کند و از بیخوابی رها شود، شروع به نقاشی کرد. پیش از اینکه در بیمارستان بستری شود، روزها در خانه نقاشی میکرد برای همین در بیمارستان هم به ذهنش رسید این کار را ادامه دهد. همین شد که خواهرش برایش کاغذ و ماژیک آورد و خلق مجموعه «شبهای سفید بیمارستان و من» آغاز شد؛ در حالی که دستش به دستگاه وصل بود و همراهش درِ ماژیکها را برایش باز میکرد.
مجابی در گفتوگو با شرق از تجربه نقاشی در بیمارستان میگوید: فکر کردم اگر نقاشی کنم حالم خوش خواهد بود. تمام انرژی ذهنم و توأمان دردهایم، از طریق تصویر خارج میشوند. او همچنین از اجرای این ایده میگوید: «با دکتر نجلرحیم (جراح مغز و اعصاب بیمارستان و از دوستان مجابی) صحبت کردم؛ گفتم نقاشیکشیدن من ممکن است نظم بیمارستان و بیماران را مختل کند که گفت نه، شما اینجا آزاد هستید. صبح و شب نقاشی میکردم. ولی کارکنان خیلی مراعات کردند. فضای بیمارستان هم کمی عوض شد.» او در بخشی از صحبتهایش با شرق درباره حمایت و عدم حمایت پادشاهان و یا بخش خصوصی از هنر در طول تاریخ ایران میگوید و به امروز میرسید و توضیح میدهد که امروز بیمارستان ایرانمهر دارد از نقاشی، هنر، ادبیات، فلسفه، تفکر و.... حمایت میکند: بیمارستان ایرانمهر به عنوان یک بخش خصوصی، یک مؤسسه علمی و درمانی است، اما شاملو در بدترین شرایطی که در بیماریاش بیپناه است، {در این بیمارستان} مورد رسیدگی قرار میگیرد. همینطور گلشیری و کسان دیگر… او معتقد است که از این بیمارستان میشود در موقع ضرورت استفاده کرد و با اعتماد خود را به آن سپرد «تا زندگی را تداوم ببخشند. ته دل هنرمندان ما قرص است که از طرف آنجا حمایت میشوند.»
مجابی با اشاره به جلسات نوروساینس بیمارستان که خود در آنها شرکت میکند، توضیح میدهد: برنامههای آنجا بهویژه پیش از کرونا در مورد نوروساینس -عصبشناسی، علم مغز و عصب- بود که من هم در آن جلسات شرکت میکردم و با رئیس بخش، دکتر نجلرحیم که صحبت میکردم، گفت ما دو سال تئوری این قضایا را دنبال کردیم و تو الان خودت سوژه این قضیه شدی. من این قضیه را به فال نیک میگیرم؛ اینکه بعد از ۴۰۰ سال بخش خصوصی با حسن نیت و همت عالی اینگونه نگاهی دارد.
او همینطور درباره اهدای نقاشیها و بخشیدن حقوق مادی و معنوی آنها به بیمارستان میگوید: من این نقاشیها را هدیه کردهام؛ حالا یا در انباری نگه میدارند یا میفروشند. من آن آثار را برای دو مقصود گذاشتهام: اول آنکه، چون در بیمارستان کشیده شدهاند حقوق مادی و معنوی آثار را به بیمارستان دادم، و دوم اینکه دو نمایشگاه خواهد بود؛ یکی یک هفته ادامه خواهد داشت مثل هر نمایشگاه دیگری که مردم ببینند یک آدمی در منتهای ضعف و عصبیبودن چنین نقاشیهایی کشیده و دوم اینکه یک نمایشگاه دائمی باشد که هر زمان کنفرانس علمی باشد، محققان ببینند و متوجه شوند که بیمارستان فقط برای کار درمانی نیست و جنبههای فرهنگی هم میتواند داشته باشد. تصور میکنم با این کار قوت قلبی به هنرمندان ما، اعم از شاعر، مترجم، نویسنده، نقاش و موزیسین داده شود؛ چون هنرمندان ما گروهی بیپناه و جزء آسیبپذیرترین قشرها هستند که مشکلاتی متعدد دارند.
او از انگیزهاش برای اهدای نقاشیاش هم چنین میگوید: رویکردهای این بیمارستان و پروتکلی که داشتند یگانه بود. بدون اینکه با من صحبت کنند چهار نفر جراح درجهیک کار جراحی را انجام دادند. نه به خاطر جبران کارشان، ولی خواستم بگویم محیط این بیمارستان با جاهای دیگر تفاوت دارد.
او معتقد است که این بیمارستان و پزشکانش فقط خدمات پزشکی ندادهاند، بلکه شایسته اعتماد فرهنگی و اهدای اثر هم هستند. ناستین مجابی، همسر جواد مجابی در گفتوگو با شرق میگوید: در این بیمارستان این تفکر وجود داشته که باید به هنرمندان خدمات ویژهای بدهیم. شاملو و گلشیری هم آنجا بستری شده بودند. آقای مجابی با دکتر پارسا (از پزشکان بیمارستان) صحبت کرد، گفت من میدانم این تفکر را در این بیمارستان داشتید، تا به جلسات نوروساینسها رسیده، ولی کار شما برای هنرمندان قابل تقدیر است. ایشان گفتند آقای مجابی من از خیلی جهات به شما احترام میگذارم، نه به خاطر اینکه هنرمند هستید ولی این کوچکترین وظیفهای است که ما پزشکها در قبال شما داریم.
جواد مجابی با اهدای آثارش به بیمارستان قصد دارد کمک کند تا فرهنگدوستی بیمارستان ایرانمهر و شیوه رفتاری و مراقبت آن در جامعه برجسته شده و الگویی برای دیگر بیمارستانها شود. اهدای نقاشیها در واقع پاسخ این هنرمند به اخلاق مراقبت است. پاسخی تصویری به محبتی که در بیمارستان دیده است.
منبع: شرق
