«نسیم مهر نصف جهان» همچنان میوزد؛ تداوم فعالیتهای نیک با تمرکز بر تقویت تابآوری
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در هنگامه بحران و سختی، زمانی که سایه جنگ بر سر ملتها سنگینی میکند و آرامش و امنیت دستخوش تلاطم میشود، چهره واقعی انسانیت و همدلی در قالب فعالیتهای خیرخواهانه و نیکوکارانه، بیش از پیش نمایان میگردد. در چنین شرایطی، نهادها و سازمانهایی که دل در گرو یاریرساندن به همنوعان دارند، نقشی حیاتی در حفظ روحیه جامعه، تداوم خدمات ضروری و ایجاد امید ایفا میکنند.
در این شرایط با حجتالاسلام والمسلمین اهتمام؛ مدیرعامل مؤسسه خیریه «نسیم مهر نصف جهان» به گفتوگو پرداختیم و وضعیت مؤسسه را جویا شدیم:
-فعالیتهای مؤسسه خیریه «نسیم مهر نصف جهان» در مدت جنگ ادامه پیدا کرده است؟ اگر ادامه داشته، این تداوم فعالیت به چه شکل اتفاق افتاده است؟
برنامهای که مؤسسه نیکوکاری «نسیم مهر نصف جهان» دارد، با توجه به اینکه اعضای هیئت مؤسس و افرادی که به صورت جهادی با ما فعالیت میکنند از طلاب و دانشآموختههای مشاوره هستند، در این مدت بیشتر در حوزه مشاوره دینی، کاهش اضطراب و استرس، افزایش تابآوری، برگزاری روضههای خانگی و نیز فعالیتهای تبیینی در حوزههای مختلف متمرکز بوده است. بهویژه در موضوع جنگ، چرایی وقوع آن و همچنین در ایامی که هنوز رهبر مشخص نشده بود، بیشتر به مباحث سیاسی پرداخته شد.
مناطقی که بیشتر مدنظر ما هستند، مناطق کمبرخوردار و حاشیهنشین است؛ از جمله زینبیه، ارزنان، قائمیه و جویآباد که در آنها فعالیت داشتیم. در این مناطق شبکههایی را به عنوان شبکههای خانواده فعال کردیم. به این صورت که یکسری دورهها را به شکل مجازی و آفلاین برای شبکههایی که در هر منطقه داشتند برگزار کردیم و به آنها آموزش دادیم. این افراد به عنوان سرپلهای ما در منطقه برای خانوادههایی که نیاز به مددجویی داشتند، نقش تبیینی ایفا میکردند.
از آنجا که امکان برگزاری جلسات عمومی وجود نداشت، این آموزشها توسط سرشبکههای ما که در این محلهها حضور داشتند ارائه میشد. آنها نیز در جلساتی که برگزار میکردند، بهویژه در ماه مبارک رمضان، چه در مسجد، چه در پاتوقهای خانوادگی یا در قالب روضههای خانگی، این مباحث را منتقل میکردند. در مجموع فعالیت ما بیشتر در این حوزهها متمرکز بود.
در کنار اینها، بحث پشتیبانی مالی هم مطرح بود که در قالب نذر قربانی انجام شد. تعدادی از افراد نیازمند در این مناطق، با مشارکت برخی خیرین و همچنین اعضای مجموعه، مورد حمایت قرار گرفتند و مبالغی جمعآوری و در این راستا هزینه شد.
اتفاق دیگری که در این ایام رقم زدیم، حضور در زندان بود؛ از جمله در زندان اصلاح و تربیت و همچنین زندان دستگرد. برخی از افرادی که همچنان در ارتباط با اتفاقاتی که در دیماه در کشور رخ داد در زندان بودند، مورد توجه قرار گرفتند و با توجه به شرایط و محدودیتها، برنامهای-هرچند نه به صورت فراگیر-برای آنها نیز اجرا کردیم.
-یعنی برنامه آزادی زندانی داشتید؟
نه. افرادی که در زندان بودند، به هر حال در حوزه اصلاح و تربیت، در بند نسوان یا در میان نوجوانان و جوانانی که آنجا حضور داشتند، مورد توجه قرار میگرفتند. مباحثی مانند تابآوری و کاهش اضطراب و استرس برای آنها مطرح میشد، چون بسیاری از آنها برای اولین بار بود که در چنین موقعیتی گرفتار شده بودند. بیشترین فعالیت ما در این عرصه، بحثهای مشاورهای است؛ نه صرفاً خدمات مالی و مساعدتی. به همین دلیل بیشتر روی مباحث تبیینی، دانشی و مهارتافزایی تمرکز داریم و این موضوعات را دنبال میکنیم.
رویکرد تیم ما در این خیریه بیشتر توانمندسازی و دانشافزایی است. کمکهای معیشتی به آن معنا نداریم. خیرینی هم که از ما حمایت میکنند، بیشتر هزینههای مربوط به مشاوره، حقالزحمه اساتید و برگزاری برنامههای آموزشی و فرهنگی را پرداخت میکنند؛ بنابراین رویکرد خیریه ما به این شکل است و صرفاً معیشتی نیست.
-برای تأمین منابع مالی و مدیریت منابع انسانیتان-یعنی کارمندانی که دارید یا افرادی که داوطلبانه کمک میکنند-در این مدت به مشکل برخوردید یا خیر؟ این موضوعات چگونه مدیریت شد؟
بله، از نظر اقتصادی متأسفانه شرایط سخت بود و حتی خیرینی که ما را حمایت میکردند، طبیعی بود که با محدودیتهایی مواجه شوند. اما الحمدلله از آنجایی که اعضایی که با ما در ارتباط هستند حدوداً بیستوپنج نفرند و غالباً بهصورت جهادی در این عرصه فعالیت میکنند، ما مشکل جدی نداشتیم.
در برخی خدمات، برای بعضی افراد که بهخاطر بُعد مسافت نیاز به حمایت داشتند، مقداری هزینه برایشان تعریف میکردیم؛ اما بسیاری از نیروها کاملاً جهادی وارد شدند و فعالیت داشتند. حتی در برنامه اتوبوس شهری که توسط شهرداری انجام میشد، بخشی از دوستان ما آمدند و کمک کردند؛ چون شرایط جنگی بود و کاملاً جهادی و الهی وارد این عرصه شدند. واقعیت این است که ما نتوانستیم کاری درخور برایشان انجام بدهیم. حالا توکل به خدا؛ انشاءالله فضا آرامتر شود و بتوانیم جبران خدماتشان را داشته باشیم.
-اگر بخواهید الان با مردم صحبت کنید و نکاتی را به آنها یادآوری کنید، چه میفرمایید؟ شما سالها در عرصه خیر فعالیت کردهاید و سعی کردهاید به دیگران کمک کنید. در حال حاضر هم مردم واقعاً شرایط خوبی ندارند و روزهای سختی را پشت سر میگذارند. اگر بخواهید آنها را به کار خیر تشویق کنید یا راهی پیش پایشان بگذارید، چه توصیهای دارید؟
حرفی که برای بدنه مردم و شهروندان عزیز اصفهان داریم این است که یکی از راههای رسیدن به حال خوب، انجام فعالیتهای اجتماعی و خیرخواهانه است. خود این کار تأثیر مستقیمی در حال خوب افراد دارد. با توجه به شرایط امروز، هم از نظر اقتصادی و هم با توجه به بلای خانمانسوز جنگ که انشاءالله با پیروزی ملت ایران به خیر ختم شود، اگر مردم ما در عرصه فعالیتهای اجتماعی، خیرخواهانه و داوطلبانه حضور پررنگی داشته باشند، علاوه بر اینکه حال خودشان بهتر میشود، میتوانند حال دیگران را هم خوب کنند.
حتی به صرف یک پیام دادن، یک امید دادن یا یک کمک بسیار اندک هم میتوان این کار را انجام داد. در بحث کار خیر، ما پنج مدل کار خیر داریم. یک مدل، کار خیر مالی است؛ یعنی کسی از مال خود هزینه میکند. نوع دوم، کار خیر آبرویی است؛ یعنی فرد از اعتبار و جایگاه اجتماعی خود استفاده میکند تا دیگران بتوانند از آن بهره ببرند.
نوع سوم، کار خیر کلامی است. بعضیها ممکن است پول یا حتی امکان استفاده از اعتبار اجتماعی را نداشته باشند، اما با حرف زدن، امید دادن و آرامش بخشیدن میتوانند به دیگران کمک کنند. نوع چهارم، کار خیر رفتاری است؛ یعنی نه لازم است پولی بدهید، نه حرف خاصی بزنید و نه آبرویی هزینه کنید، بلکه رفتار شما خیر باشد. در همین شرایطی که مردم تا حدی دلهره دارند، مثلاً در رانندگی یا در برخی رفتارهای اجتماعی مثل سروصداهای آخر شب، انسان میتواند با دقت و ملاحظه بیشتر رفتار کند.
نوع پنجم هم کار خیر فکری است؛ یعنی ممکن است کسی ایده یا نکتهای داشته باشد که به درد خانوادهها یا جامعه بخورد؛ ایدهای که خودش به آن رسیده و میتواند آن را در اختیار دیگران بگذارد. بهخصوص در شرایط امروز، همین ایدههای خوب اگر به اشتراک گذاشته شوند میتوانند در مناطق مختلف اثرگذار باشند.
به هر حال این جنگ فرصتی برای همدلی و همافزایی ایجاد کرده است و انشاءالله میتواند ما را به سمت کارهای نیکوکارانه سوق دهد. اگر هر کسی به اندازه توان خود در یکی از این پنج بُعدی که عرض کردم مشارکت کند، نهتنها حال خودش بهتر میشود بلکه میتواند حال دیگران را هم بهتر کند. در روایات هم آمده است که نشاطی که انسان بر دل دیگران مینشاند، هفتاد برابر در زندگی خودش اثرش را میبیند.
