نجات خیّر برجسته از زیر آوار در حمله هوایی به مناطق مسکونی
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، دکتر محمود اولیایی؛ رئیسهیئتمدیره شبکه ملی مؤسسات نیکوکاری و خیریه و عضو ارشد اتاق بازرگانی ایران در پیامی نوشت:
«جنگ از نگاهی دیگر...
آنگاه که در زیر آواری از خاک، سنگ و شیشه با نوازشهای جوان آتشنشان مجدداً چَشمهایم به روی این جهان باز شد و صدای او مهربانانه در میان فضایی آکنده از بوی دود و غبار طنین افکند و نامَم را پرسید، ناگاه از بهتی عمیق به خود آمدم.
غوغایی بر پا بود... . آنگاه که بو و صدای گاز فشرده را که از لوله اصلی منزل مجاور به سبب انفجار به هوا میرفت با
بهعنوان عضوی کوچک از جامعه کنشگران مدنی و جامعه نیکوکاری کشور که نزدیک به بیستسال از عمرم را در این حوزه سپری کردهام به جرات میگویم تا این حد نوعدوستی، مهربانی و ازخودگذشتگی برای انسانهای دیگر را در یک زمان و در یکجا در کنار هم ندیده بودم.
تمام حس چشایی و نه فقط بویایی استشمام می کردم، حس میکردم و می شنیدم، آنگاه که دریافتم هنوز یک موشک عمل نکرده در این ساختمان جا خوش کرده است و آتشنشانان غیور و امدادگران جمعیت هلال احمر شجاعانه برای نجات همسایگانم از زیر آوار دلاورانه، فداکارانه و تخصصمحور تا پای جان میکوشند تا افراد زندهمانده را سریعتر خارج کنند، معنای واقعی از خودگذشتگی و جانفشانی برای همنوع را با چشمانی پر از خاک دیدم و گریستم.
لحظات و ساعتهایی در دل نیمهشب تاریک بیستوهفتم اسفندماه ۱۴۰۴ که با وحشت، اضطراب، استیصال از یک سوی و نالهها و گریهها از دیگرسوی درآمیخته بود، این فرشتههای الهی تنهاامید انسانهای بیپناهی بودند که یا خود و یا عزیزانشان در زیر تلی از آوار در کشاکش ماندن یا پرکشیدن از دنیا در تنهایی نفسنفس میزدند و به امید فشردنِ دستان فرشتگان نجاتبخش خود بودند.
گویی وجودشان پر بود از معرفت و نور الهی و دستانشان در فرمان معبود.. .
انگار خدا همانجا بود… .
حال که یک هفته از این تجربه زیستهام میگذرد هر لحظه بیشتر و بیشتر به ایثار، شرافت و شجاعت این فرشتگان فکر میکنم و بر وجود یکایک این زنان و مردان شجاع درود میفرستم، سر تعظیم در برابر آنها فرود میآورم و بر دستان آنها بوسه میزنم. نازنینانی که گمنام و مظلوم در این روزهای سخت امید مردم در میانه جنگ تحمیلی خانمانسوز هستند.
بهعنوان عضوی کوچک از جامعه کنشگران مدنی و جامعه نیکوکاری کشور که نزدیک به بیستسال از عمرم را در این
این فرشتههای الهی تنهاامید انسانهای بیپناهی بودند که یا خود و یا عزیزانشان در زیر تلی از آوار در کشاکش ماندن یا پرکشیدن از دنیا در تنهایی نفسنفس میزدند و به امید فشردنِ دستان فرشتگان نجاتبخش خود بودند.
حوزه سپری کردهام به جرات میگویم تا این حد نوعدوستی، مهربانی و ازخودگذشتگی برای انسانهای دیگر را در یک زمان و در یکجا در کنار هم ندیده بودم.
مطمئن هستم هیچگاه چشمان مهربان آتشنشان جوانی که با یک دست، دستانم را در زیر آوار میفشرد و با دست دیگر صورتم را با نوازش از خاک پاک میکرد، فراموش نخواهم کرد.
از صمیم قلب قدردان تلاشهای شبانهروزی این انسانهای بزرگ هستم و از درگاه ایزد منان عافیت و عاقبتبخیری این عزیزان و خانوادههای عزتمند آنها را در سال جدید طلب مینمایم.
محمود اولیایی
رییسهیئتمدیره شبکه ملی مؤسسات نیکوکاری و خیریه کشور و رییس کمیسیون مسئولیتهایاجتماعی و حاکمیت شرکتی اتاق بازرگانی ایران»
