ناسپاسی نسبت به خانۀ «ای بی»؛ از شکستن شیشهها تا اهانت به کارمندان
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در شرایطی که انجمن حمایت از بیماران پروانهای (ای بی) با دریافت حکم قضایی در اقدامی بیسابقه موفق شده است برای ۷۷۱ خانواده دارای بیمار پروانهای، نفری دو میلیاردتومان از محل توقیف نفتکش آمریکایی جذب کند، یکی از خانوادهها که در فرایند تکمیل مدارک مشارکت نداشته است، با یورش به دفتر انجمن، منجر به شکستن شیشهها و اهانت به مدیرعامل و کارمندان شد.
حجتالاسلام هاشمی گلپایگانی؛ مدیرعامل انجمن ای بی دربارۀ این اتفاق در فضای مجازی نوشت:
«ده سال است که خانه ایبی، خانه امید بیماران پروانهای است؛ اما امروز اتفاقی تلخ، دل همه ما را شکست. خانوادهای که نام بیمارشان در فهرست ۷۷۱ نفر مشمول دریافت غرامت نبود و با وجود درخواستهای مکرر گذشته، وکالت لازم برای شکایت را ارائه نکرده بودند، به خانه ایبی مراجعه کردند. با وجود توضیحات همکاران، ماجرا به تنش، شکستن شیشه و تعرض به کارکنان کشیده شد. حتی ادعا شد که این ۷۷۱ بیمار وجود خارجی ندارند! اما پشت هر یک از این ۷۷۱ نام، یک بیمار واقعی، یک پرونده محکم و خانوادهای چشمانتظار ایستاده است. هنوز خستگی دو روز تلاش همکارانمان برای تکمیل و تحویل مدارک به بانک ملت از تنشان بیرون نرفته بود که با چنین اتفاقی روبهرو شدند.
ما درد و نگرانی همه خانوادهها را درک میکنیم؛ اما هیچ مطالبهای، تخریب و تعرض را توجیه نمیکند. از خانوادههای ۷۷۱ بیمار درخواست داریم: با ذکر نام و نام خانوادگی بیمار در بخش نظرات، حضور خود را اعلام کنید تا صدای شما شنیده شود و واقعیت این پرونده روشنتر شود. و خطاب به خانوادههایی که در این فهرست نیستند: شما فراموش نشدهاید. پیگیری حقوق ۳۵۱ بیمار دیگر از مسیر قضایی ادامه دارد. از شما صبوری و همراهی میخواهیم. شیشه شکسته را میتوان عوض کرد؛ اما نگذاریم حرمت خانهای که برای بیماران پروانهای ساخته شده، شکسته شود.»
این اتفاق را میتوان از دو منظر بررسی کرد؛ از یکسو، نگرانی و انتظار خانوادههایی که با هزینههای سنگین درمان و مراقبت از بیماران پروانهای روبهرو هستند و از سوی دیگر، ضرورت حفظ امنیت و آرامش محیطی که برای حمایت از همین بیماران و خانوادههای آنان شکل گرفته است.
طبیعی است که اختصاص چنین مبلغ قابلتوجهی به گروهی از بیماران، پرسشها و انتظاراتی را در میان خانوادههایی که نامشان در فهرست دریافتکنندگان غرامت نیست، ایجاد کند. بااینحال، باید میان حق مطالبهگری و رفتار خشونتآمیز مرز روشنی قائل شد. حتی اگر خانوادهای نسبت به روند رسیدگی به پرونده خود اعتراض داشته باشد، تخریب اموال و تعرض به کارکنان نهتنها راهی برای احقاق حق نیست، بلکه میتواند آرامش محیط حمایتی بیماران و روند خدمترسانی به دیگر مددجویان را نیز تحت تأثیر قرار دهد.
توصیه به خانوادهها و مددجویان: خانوادههای بیماران پروانهای بهتر است برای پیگیری حقوق خود، به انجمن ای بی اعتماد کرده و به مسیرهای قانونی و راهکارهایی که انجمن پیش پای آنها گذاشته است، اتکا کنند. آنها همچنین در این مسیر میتوانند از نظرات مشاوران حقوقی استفاده کنند.
توصیه به انجمن ایبی: در مقابل، انجمن نیز میتواند با استمرار اطلاعرسانی شفاف درباره معیارهای قرار گرفتن بیماران در فهرست دریافتکنندگان غرامت، دلایل عدم شمول برخی پروندهها و آخرین وضعیت پیگیری حقوق دیگر بیماران، از شکلگیری ابهام و سوءتفاهم جلوگیری کند. همچنین انتظار میرود انجمن تمام تلاش خود را برای رسیدگی به پروندۀ «جاماندگان» به کار گیرد.
در نهایت، آنچه باید در کانون توجه باقی بماند، حمایت از بیماران پروانهای و صیانت از حقوق تمامی خانوادههای آنان است. تحقق این هدف، هم به مطالبهگری مسئولانه خانوادهها نیاز دارد و هم به شفافیت، پاسخگویی و استمرار حمایت از سوی انجمن؛ رویکردی که میتواند مانع از تبدیل اختلافنظرها به تنش شود و اعتماد میان مددجویان و نهاد حامی آنان را حفظ کند.