آشپزخانهٔ محلی ناشنوایان، گرمای زندگی را به خانههای بیپناه میبرد
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در میان آوارگیها، بمبارانها و کمبودهای بیپایان نوار غزه، یک آشپزخانهی محلی با مدلی نوآورانه و امیدبخش، گرمای زندگی را به خانههای بیپناه میبرد. این آشپزخانه، اما تفاوتی اساسی با دیگر آشپزخانههای امدادی دارد؛ تمامیِ ۲۰ پرسنلِ آن، از آشپز تا مسئولِ بستهبندی، ناشنوا هستند. این آشپزخانه که از ماههای پایانی سال ۲۰۲۵ فعالیت خود را آغاز کرده، روزانه ۲۵۰ پرس غذای گرم (هر پرس حدوداً ۱٫۵ کیلوگرم) تهیه میکند و غذای پختهشده را میان بیش از ۱٬۷۰۰ نفر از خانوادههای آواره و آسیبدیده در مناطقِ مختلفِ غزه توزیع مینماید.
نقشِ پررنگِ ناشنوایان در قلبِ بحران
«آتفالونا برای کودکان ناشنوا» که پیشتر بهعنوان یک مرکز آموزشی و توانبخشی برای کودکان ناشنوا و خانوادههایشان فعالیت میکرد، با شروعِ جنگ و بحرانِ انسانیِ بیسابقه در غزه، خود را با نیازهایِ جدیدِ جامعه تطبیق داد. تیمِ این سازمان با مشاهدهٔ حجمِ گستردهٔ آوارگان و کمبودِ شدیدِ غذا، تصمیم گرفتند از تواناییهایِ پرسنل و جامعهٔ ناشنوایان برای پاسخ به این بحران استفاده کنند.
مدیر اجراییِ این سازمان در این باره میگوید: «بسیاری از ناشنوایان، به دلیلِ محدودیتهایِ ارتباطی، در بحرانها از دریافتِ کمک بازمیمانند. اما ما میخواستیم نشان دهیم که آنان نهتنها دریافتکننده نیستند، بلکه میتوانند بخشِ فعالِ راهحل باشند. پرسنلِ ناشنوای ما با انگیزهای بینظیر کار میکنند؛ آنان در سکوت، اما با شور و همتی والا، غذای گرم را به دستِ خانوادههای نیازمند میرسانند.»
کار در یک آشپزخانهٔ محلی در شرایطِ جنگی، حتی با پرسنلِ شنوا، چالشهایِ فراوانی دارد؛ از کمبودِ گاز و آب گرفته تا نبودِ موادِ اولیه و خطراتِ ناشی از بمباران. اما پرسنلِ ناشنوای این آشپزخانه با تکیه بر انسجامِ تیمی و استفاده از زبانِ اشاره و ارتباطاتِ تصویری، بهخوبی از پسِ این چالشها برآمدهاند.
بر اساسِ گزارشِ این سازمان، در ماهِ اولیهٔ فعالیت، بیش از ۱۵۰۰ پرس غذا توزیع شده است. با افزایشِ توانِ تولیدی، این عدد به ۲۵۰ پرس در روز رسیده است. همچنین، این آشپزخانه توانسته با کمکِ خیرینِ بینالمللی، تجهیزاتِ اولیهٔ خود را تا حدودی تأمین کند و به صورتِ شبانهروزی به فعالیت ادامه دهد.
تأثیراتِ فراتر از یک وعده غذا
فعالیتِ این آشپزخانه، تأثیری فراتر از رفعِ گرسنگیِ فوری داشته است. این آشپزخانه نشان داده که ناشنوایان در بحرانها، اگر ابزارهایِ ارتباطیِ مناسب در اختیارشان باشد، میتوانند همپایِ دیگران، بلکه پیشروتر عمل کنند و الگویی عملی برای دیگر سازمانهایِ امدادرسان است تا از ظرفیتِ افراد دارای معلولیت در بحرانها استفاده کنند و آنان را نه بهعنوانِ «گیرندهٔ کمک»، بلکه بهعنوان «همکار در امدادرسانی» ببینند.
سازمان «آتفالونا» برنامه دارد تا با جذبِ کمکهایِ بینالمللی، تعدادِ پرسهایِ غذایی را به ۵۰۰ پرس در روز برساند و مناطقِ بیشتری از غزه را تحتِ پوشش قرار دهد. همچنین، این سازمان قصد دارد با ایجادِ یک شبکهٔ ارتباطیِ مبتنی بر زبانِ اشاره، ناشنوایانِ بیشتری را برای مشارکت در امدادرسانی آموزش دهد. با وجودِ همهٔ بمبارانها و محاصرهٔ وحشیانه، این آشپزخانه همچنان به کار خود ادامه میدهد. پرسنلِ ناشنوای آن، با لبخند بر لب و امید در دل، هر روز غذا را آماده میکنند تا شاید در میانِ این همه تاریکی، یک وعده غذای گرم، نورِ کوچکی از جنسِ زندگی باشد.
منابع:
Atfaluna Society for Deaf Children
UN OCHA