مهارتهای نرم، نه مدرک؛ راز اشتغال چهلهزار جوان در هند با همت یک بنیاد خیریه
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، در ده سال گذشته، بنیاد خیریه «لایتهاوس کمیونیتی» (LCF) در شهر پونای هند، موفق شده است بیش از صد هزار نوجوان را از طریق مراکز خود پوشش دهد و از این میان، نزدیک به چهل هزار نفر را به اشتغال پایدار برساند. اما به گفته گنیش ناتاراجان، رئیس این بنیاد، داستان فراتر از آمار است؛ داستان تغییر ذهنیت و اعتمادبهنفسی است که در این نوجوانان ایجاد شده است.
داستان شروتی باجپای (۲۲ ساله)
شروتی پس از فارغالتحصیلی در رشته بازرگانی، شش ماه تمام تلاش کرد تا شغلی پیدا کند، اما هر بار یا رد میشد یا از او درخواست پول میکردند تا کاری به او معرفی کنند. او میگوید: «هیچ کس به من نمیگفت که چه اشکالی دارم. فقط میگفتند «نه» و بس»، تا اینکه از طریق یکی از دوستانش با مرکز لایتهاوس در منطقه «واگداو سیری» آشنا شد. او در دوره «آفیس اجرایی» ثبتنام کرد. جالب اینجاست که حتی پیش از اتمام دوره، یک شرکت محلی به نام «ریزرپی» او را به عنوان هماهنگکننده امور اداری استخدام کرد و اکنون در همان مرکز مشغول به کار است و به دیگر نوجوانان کمک میکند.
او میگوید: در کالج به ما درس میدادند، اما هیچکس به ما یاد نداد که چطور جلوی جمع حرف بزنیم، چطور مصاحبه کنیم، یا چطور استرس را مدیریت کنیم. لایتهاوس این را به من داد.
تمرکز بر آموزش مهارتهای نرم
گنیش ناتاراجان تأکید دارد که مشکل اصلی هند، فقط کمبود شغل نیست، بلکه «قابلاستخدام نبودن» نیروی کار است. او میگوید: «ما مثل کارخانههای مهارتآموزی عمل نمیکنیم. اول مینشینیم با هر نوجوان گفتوگو میکنیم تا بفهمیم واقعاً به چه کاری علاقه دارد و استعدادش در چیست، بعد برایش مسیر مشخص میکنیم.» هر نوجوانی که وارد مرکز میشود، ابتدا یک دوره ششهفتهای به نام «ریتم» (Rhythm) را میگذراند که روی مهارتهای نرم تمرکز دارد: ارتباط مؤثر، تصمیمگیری، حل مسئله، و اعتمادبهنفس. بعد از آن، بر اساس علاقه و استعداد، به یکی از شاخههای تخصصی هدایت میشود.
برخلاف بسیاری از مراکز آموزشی که فقط یک یا دو رشته ثابت دارند، لایتهاوس دورههای متنوعی، چون فروش و بازرگانی، تولید، مدیریت دفتر و امور اداری، فناوری اطلاعات (آیتی)، حسابداری و امور مالی و حتی مربیگری بدنسازی را به نوجوانان آموزش میدهد. مثلاً یک نوجوان دیگر به نام «آدیتیا دومال» (۲۲ ساله) که در رشته تجارت تحصیل کرده بود، پس از پایان دوره، به عنوان نیروی فنی در یک شرکت معتبر مشغول شد و میگوید این دوره «پلی بود که فاصله بین کالج و بازار کار را پر کرد.»
یکی از نقاط قوت لایتهاوس، پیگیری تا شش ماه پس از شروع کار است. آنها با کارفرمایان در ارتباط میمانند و اگر نوجوان با مشکلی مواجه شود، دوباره او را راهنمایی میکنند. همچنین با بیش از دویست شرکت محلی و ملی همکاری دارند تا نیازهای واقعی بازار را به برنامههای آموزشی تبدیل کنند.
این طرح در لایتهاوس کمیونیتی از سال ۲۰۱۶، فعالیتهای خود را به شهرهای دهلی، اودیشا، اوتارپرادش و بیهار گسترش داده است و در حال حاضر بیستوچهار مرکز فعال دارند. شهرداریهای محلی، فضای فیزیکی مراکز را به صورت رایگان در اختیار آنها میگذارند و هزینههای جاری (حقوق مربیان، تجهیزات، مواد آموزشی) از طریق بودجه مسئولیت اجتماعی شرکتها (CSR) تأمین میشود. علاوه بر دورههای اصلی، لایتهاوس دو برنامه دیگر هم دارد که از طریق آنها، مجموعاً دویست و هشتاد هزار نوجوان و جوان تحت پوشش قرار گرفتهاند.
- لایتهاوس – ویژه دانشآموزان مدارس، برای آشنایی زودهنگام با مهارتهای زندگی.
- شبکه جهانی فرصتهای جوانان (GOYN) – شبکه بینالمللی برای تبادل تجربه و ایجاد فرصتهای شغلی است.
گنیش ناتاراجان میگوید بزرگترین چالش، تغییر نگرش خانوادههاست. بسیاری از والدین هنوز فکر میکنند که فقط مدارک دانشگاهی کافی است و مهارتهای عملی را بیارزش میدانند. برای حل این مشکل، جلسات توجیهی منظم با خانوادهها برگزار میکنند. هدف آینده این است که تا سال ۲۰۳۰ به پانصد مرکز در سراسر هند برسند و حداقل یک میلیون نوجوان را مستقیماً به اشتغال پایدار متصل کنند.
بنیاد خیریه «لایتهاوس کمیونیتی»
بنیاد «لایتهاوس کمیونیتی» (LCF) یک سازمان غیرانتفاعی است که مأموریت خود را چنین تعریف کرده: «ایجاد جوامع توانمند از طریق مهارتهای زندگی، اشتغال و فرصتهای کارآفرینی برای یک میلیون جوان محروم در سراسر هند». چشمانداز این بنیاد، هندِ فردایی است که در آن «جوانان خانوادههای کمدرآمد به شکوفایی برسند» و هر جوانی بتواند پتانسیل کامل خود را از طریق اشتغال پایدار و شهروندی مسئولانه محقق سازد.
داستان لایتهاوس از سال ۲۰۱۱ در شهر پونا آغاز شد. گروهی از فعالان بخش خصوصی به سرپرستی گنیش ناتاراجان و روچی ماتور، بنیاد «پونه سیتی کانکت» را تأسیس کردند. هدف اولیه، راهاندازی مراکز توانمندسازی دیجیتال برای دسترسی جوانان به رایانه و مهارتهای پایه بود. اما بهزودی این نکته آشکار شد که فناوری بهتنهایی کافی نیست؛ جوانان به «جهتدهی درست، اعتمادبهنفس و مسیرهای شغلی مشخص» نیاز دارند. این بینش، جرقه تحول اساسی را زد. در سال ۲۰۱۶، نخستین مرکز «لایتهاوس» با امضای تفاهمنامهای با شهرداری پونا و در چارچوب پروژههای شهر هوشمند، افتتاح شد. سرانجام در سال ۲۰۲۰، این سازمان رسماً به «بنیاد لایتهاوس کمیونیتی» تغییر نام داد و فعالیت خود را از پونا به شهرهای دهلی، اودیشا، اوتارپرادش و بیهار گسترش داد.
مشارکت عمومی-خصوصی
لایتهاوس بر اساس یک الگوی مشارکت سهجانبه میان دولت، بخش خصوصی و سازمانهای غیردولتی طراحی شده است؛ الگویی که آن را به «تنها مدل از این نوع در کشور» تبدیل کرده است. شهرداریهای محلی، ساختمانهای عمومی بلااستفاده را شناسایی، بازسازی و مبله میکنند و آنها را بهصورت رایگان در اختیار بنیاد قرار میدهند. هر مرکز، محدودهای به شعاع دو تا سه کیلومتر را پوشش میدهد. هزینههای جاری مراکز (حقوق مربیان، تجهیزات و مواد آموزشی) از طریق بودجه مسئولیت اجتماعی شرکتها (CSR) و کمکهای داوطلبانه تأمین میشود؛ و در نهایت این بنیاد خیریه با اجرای برنامههای آموزشی، ارتباط با کارفرمایان، پیگیری وضعیت شغلی جوانان و پایش مستمر کیفیت، اهداف خود را دنبال میکند.
منابع: