خیریههای جنوب به توجه ویژه نیاز دارند
با تداوم شرایط جنگی در جنوب کشور و تأثیر آن بر زندگی خانوادههای آسیبپذیر، پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران بر آن شد تا در گفتوگویی با صابر رمضانی؛ مدیرعامل مؤسسه خیریه «طلوع رادمهر» استان هرمزگان، از نزدیک وضعیت فعالیت این مجموعه، شرایط مددجویان و چالشهای پیشروی خیریهها در روزهای بحرانی را بررسی کند. آنچه در ادامه میخوانید، روایت صابر رمضانی از دغدغهها و نیازهای امروز مددکاران و سازمان های خیریه جنوب کشور است که با وجود نابینایی، دغدغه خدمت به مردم را فراموش نمیکند.
ابتدا لطفاً مؤسسه خودتان را معرفی کنید و بفرمایید در چه حوزههایی فعالیت میکنید؟
مؤسسه رادمهر در سال ۱۳۹۶ تأسیس شد. ما در حوزه جامعه هدف سازمان بهزیستی فعالیت میکند؛ از جمله خدمات به افراد دارای معلولیت، حوزه اجتماعی، زنان سرپرست و بدسرپرست خانوار، کودکان کار و همچنین پیشگیری از اعتیاد و بیماریهای واگیردار مانند ایدز و هپاتیت. به طور کلی تلاش ما بر پیشگیری از آسیبهای اجتماعی متمرکز است.
در حال حاضر در کدام شهر استان هرمزگان فعالیت میکنید؟
در حال حاضر به عنوان مسئول یکی از مراکز «مثبت زندگی» در شهرستان حاجیآباد مشغول فعالیت هستم.
فعالیت شما در این حوزه از چه زمانی آغاز شد؟
فعالیت من در حوزه مددکاری به سال ۱۳۸۷ برمیگردد. آن زمان حدود ۲۴ یا ۲۵ سال داشتم و کلینیک مددکاری راهاندازی کردم. از همان زمان با سازمان بهزیستی و خیریهها همکاری داشتم و مدتی هم با کمیته امداد همکاری کردم. بعدها تصمیم گرفتم مؤسسه خیریه خودمان را تأسیس کنم. یکی از انگیزههای اصلی من این بود که خودم نیز دارای معلولیت در حوزه بینایی هستم و از نزدیک مشکلات افراد دارای معلولیت را درک میکنم و اینکه اهل روستا هستم و سختی زندگی مردم را از نزدیک دیدهام.به همین دلیل تصمیم گرفتم در این حوزه فعالیت کنم و مؤسسه را راهاندازی کنم. اگر امروز این کار را انجام میدهم، به خاطر وظیفه انسانیام است. اصول زندگی من بر پایه اخلاق، انسانیت، منطق و واقعبینی است و همیشه تلاش کردهام به این اصول پایبند بمانم.
آیا نیروهای داوطلب هم با شما همکاری میکنند؟
بله. از گذشته ارتباط خوبی با مسئولان استانی داشتم و بسیاری از آنها به صورت داوطلبانه، حتی بعد از ساعت اداری، برای کمک به مؤسسه میآمدند و از نظر مالی و اجرایی کنار ما بودند.
با توجه به اینکه دوباره فضای جنوب کشور تحت تأثیر شرایط جنگی قرار گرفته، این وضعیت چه تأثیری بر فعالیتهای شما گذاشته است؟ آیا در انجام امور خیریه با مشکل مواجه شدهاید؟
فعالیت ما متوقف نشده و در هر شرایطی وظیفه خودمان را انجام میدهیم، اما مشکلات بیشتر شده است. در زمان جنگ چهل روزه شرایط کاملاً همهجانبه بود، اما اکنون مناطق خاصی از ایران و جنوب کشور مورد هدف قرار میگیرد. بیش از هر چیز مردم با استرس و فشار روانی مواجه هستند. بهویژه در بندرعباس و روستاهای اطراف، این نگرانی به شدت احساس میشود.
همین چند روز پیش در یکی از روستاها بودم؛ همان جایی که خبر حمله به ساختمان محیط بانی در رسانهها منتشر شد. در آن حادثه، یکی از کارکنان حفاظت محیط زیست که تازه ازدواج کرده بود، جان خود را از دست داد. او را از نزدیک میشناختم و این اتفاق از نظر روحی بسیار مرا تحت تأثیر قرار داد. خانه یکی از مددجوها در نزدیکی این ساختمان بود و آسیب دیده بود. وقتی چنین حوادثی در نزدیکی محل زندگی مردم رخ میدهد، طبیعی است که احساس ناامنی و ترس دائمی داشته باشند و هر لحظه نگران وقوع حادثه بعدی باشند.
شما در چنین شرایطی چگونه وضعیت روحی مددجویان را پیگیری میکنید؟
به آنها گفتهایم هر زمان احساس اضطراب یا بیخوابی داشتند با ما تماس بگیرند. حتی شب گذشته ساعت یک بامداد پاسخگوی تماس یکی از مددجویان بودم. شاید نتوانیم همه مشکلات را حل کنیم، اما میتوانیم سنگ صبورشان باشیم، راهنماییشان کنیم و با ارائه مشاوره، به آنها کمک کنیم تا آرامش بیشتری پیدا کنند.
از نظر اقتصادی وضعیت مددجویان چگونه است؟
بیشتر آنها با مشکلات اقتصادی روبهرو شدهاند. بخشی از مددجویان ما در منطقه کوهشاه زندگی میکنند که اکنون فصل برداشت انجیر است، اما به دلیل شرایط اخیر قیمت محصولشان کاهش یافته و متضرر شدهاند. در مجموع، وضعیت اقتصادی خانوادهها اصلاً مناسب نیست.
آیا توانستهاید حمایت ویژهای برای آنها فراهم کنید؟
خیر. حتی خیرینی که پیشتر به ما کمک میکردند، خودشان نیز با مشکلات اقتصادی روبهرو شدهاند. در حال حاضر فقط دو خیر همچنان کنار ما هستند. من هم ترجیح دادهام کمکها مستقیم به حساب مددجویان واریز شود. اکنون دو بیمار مبتلا به سرطان داریم و از خیرین خواستهام حداقل هزینه دارو و شیمیدرمانی آنها را تأمین کنند.
یعنی فعلاً بیشتر امکان حمایت درمانی وجود دارد و تأمین معیشت برایتان دشوار است؟
دقیقاً همینطور است. البته در حال رایزنی هستم تا بتوانیم برای خانوادهها سبدهای معیشتی تهیه کنیم.
در این شرایط در حوزه سلامت روان خدمات تخصصی هم ارائه میدهید؟
بله. خودم این کار را انجام میدهم و یکی از روانشناسان عضو مؤسسه نیز که در حوزه خانواده فعالیت دارد، با ما همکاری میکند. تلاش میکنیم با استفاده از تجربه و دانش خود، میزان استرس افراد را کاهش دهیم. البته نمیتوان گفت این نگرانیها کاملاً از بین میرود، اما حداقل میتوانیم تا حدی آرامشان کنیم.
به نظر شما اکنون کدام گروه از مددجویان بیش از دیگران نیازمند حمایت هستند؟
افرادی که دارای معلولیت هستند و همچنین زنان بدسرپرست یا سرپرست خانوار بیش از دیگران به حمایتهای روانی و مشاورهای نیاز دارند. این افراد پیش از این نیز زندگی دشواری داشتهاند و شرایط جنگی فشار مضاعفی به آنها وارد کرده است. اکنون که حملات به صورت پراکنده انجام میشود، نگرانی مردم بیشتر شده، چون نمیدانند حادثه بعدی کجا رخ خواهد داد.
خود شما با وجود این شرایط همچنان در منطقه حضور دارید؟
بله. حتی فردا صبح باید به بندرعباس بروم. البته نگرانی اصلی من خودم نیستم؛ بیشتر نگران همسرم هستم که همراه من است. شخصاً دیگر آنقدر اعتماد به نفس پیدا کردهام که از این شرایط یا حتی از مرگ نمیترسم.
به نظر شما اکنون مهمترین حمایتی که باید از مؤسسات خیریه جنوب کشور صورت بگیرد چیست؟
علاوه بر حمایتهای روانی، مهمترین مسئله امروز، معیشت مردم است. گرانی و شرایط اقتصادی باعث شده بسیاری از خانوادهها با مشکلات جدی روبهرو شوند. برخی شغل خود را به دلیل شرایط جنگی از دست دادهاند؛ افرادی که در اسکلهها، انبارها یا شرکتها کار میکردند، اکنون بیکار شدهاند. لازم است مسئولان و خیرین بیش از گذشته به این خانوادهها توجه کنند.
اگر نکتهای باقی مانده که فکر میکنید باید مطرح شود، بفرمایید.
مهمترین موضوع، اطلاعرسانی و فرهنگسازی است. نباید مردم جنوب فراموش شوند. حتی اگر هر فرد بتواند ماهانه مبلغ اندکی، مثلاً صد هزار تومان، کنار بگذارد، در مجموع میتواند کمک بزرگی به خانوادههای آسیبدیده از جنگ باشد. از همه خیرین و مؤسسات خیریه میخواهم به خانوادههای جنوب کشور توجه کنند.
از نظر حمایتهای روانی هم ما و همکارانمان در بندرعباس، بوشهر و دیگر استانها آمادگی داریم خدمات مشاورهای ارائه دهیم. ما یک گروه کشوری از مدیران مراکز داریم و از همه خواستهایم دست به دست هم بدهیم تا حداقل بتوانیم از نظر روحی و روانی در کنار مددجویانی باشیم که مسئولیت حمایت از آنها بر عهده ماست.