مؤسسه خیریه «چشم روشندار» تلاش دارد حمایت از بیماران نیازمند مبتلا به بیماریهای چشمی را از درمان فراتر ببرد و به حوزه پیشگیری و توانمندسازی افراد نابینا و کمبینا برساند. عطیه حاجحسن، مدیرعامل این مؤسسه در گفتوگو با خیر ایران، از تجربه شکلگیری این مجموعه، چالشهای مسیر و برنامههای آن برای توسعه خدمات میگوید.
ابراهیم سلیمانی، نویسنده، شاعر و کارآفرین برتر کشوری در گفتوگوی اختصاصی با خیر ایران از مسیر شگفتانگیز زیست خود سخن گفت؛ فردی که با وجود معلولیت و محدودیت شدید جسمی، لکنت شدید و صدمات سخت جسمی، راه خود را از شاگردی و بازیافت ضایعات در سن ۹ سالگی آغاز کرد و امروز یک چهره موفق و الهامبخش در عرصه کارآفرینی است. سلیمانی با تاکید بر ضرورت توانمندسازی فکری نیازمندان، از علاقه خود برای آموزش، اثرگذاری و فعالیت در راه آگاهی و رفاه مردم سخن گفت.
شیرین تعاونی، مترجم، پژوهشگر و کتابدار بود. یکی از علاقمندان ایجاد «کتابخانه گویا برای نابینایان»؛ جزو اولین کسانی که برای تهیه، تنظیم و استانداردسازی منابع گویای مورد نیاز توانخواهان بینایی مبتنی بر پیشبینیهای ایفلا تلاش میکرد. درگذشت او در روزهای تلخ پس از جنگ ۴۰ روزه، در سکوت خبری اتفاق افتاد و فرصت گفتگو درباره این بانوی بافضیلت را از اهل دانش گرفت. در ادامه گزارش کوتاهی درباره فعالیت های او در حوزه نابینایان می خوانید؛ مشتی نمونه خروار.
«دلبر» اهل زاهدان است. در این شهر به دنیا آمده و تا ۱۳-۱۴ سالگی در همینجا زندگی کرده. او پدرش را هرگز ندیده، چون وقتی او فهمیده فرزندش دختر است، بچه را بدون اینکه برایش شناسنامه بگیرد رها کرده و رفته است. دلبر از ۱۵ سالگی معتاد و مدتها کارتنخواب بوده تا اینکه در ۳۰ سالگی و با ورود به یک «خانۀ نیمهراهی» (جایی برای سکونت بهبودیافتگان اعتیاد که خانواده پذیرای آنها نیست) معنای زندگی برایش دگرگون میشود.
خیاطی فقط حرفه نیست؛ مسیری برای توانمندسازی و ساختن آینده است. مسیری که در «صبحرویش» با حمایت «بهروز شعیبی»؛ بازیگر به شکلگیری «جوانکده» یا همان «توانستان» انجامیده؛ خانهای برای یادگیری، رشد و فرصتهای تازه؛ چون برای قطع چرخه کار کودک باید آنها را توانا کرد و آموزش در مدرسه بهتنهایی نمیتواند بچهها را برای داشتن کار حقیقی در بزرگسالی آماده کند.
ثریا ۱۷ ساله بود که بزرگترین اشتباه زندگیاش را مرتکب شد؛ فرار از خانه. این شروع بیپناهیهای دختر جوانی بود که فکر میکرد عاشق شده است. اعتیاد به شیشه، بیکاری و بیمسئولیتی همسر او سبب شد ثریا چیزی نزدیک به دو دهه را در خشونتخانگی و تهدید زندگی کند. اما از آنجایی که نور امید از سختترین دیوارها هم نفوذ خواهد کرد، او با موسسه «مهر شمسآفرید» آشنا شد و ورق زندگیاش برگشت.
محسن یکی از مهارتجوهای «مرکز رشد» «صبحرویش» است، او که در کودکی تا پاسی از شب کار میکرد، این مدرسه را خانهٔ امن دوران سخت زندگیاش میداند. مرکز رشد و «توانستانِ» صبحرویش ایفاگر نقشی چون آژانس کارآموزی و کاریابیاند؛ جایی که محسن و بچههای شوش، مهارتهای «نرم» و «سخت» را در آن میآموزند تا برای زندگی و شغل بهتر آماده شوند. حالا کسبوکار محسنِ ۱۶ ساله، مرتبط با علاقه و تواناییهای فردی اوست.
بررسی عکسهای دوران جنگ و دفاع مقدس نشان میدهد که در کنار نقش پرستاری و امدادگری زنان، حضور آنان در خرمشهر ابعادی فراتر از انتظار داشت. این حضور مؤثر و تعیینکننده، از پشت جبهه تا متن مقاومت، در تداوم دفاع از شهر نقشآفرین بود و ثابت کرد زنان خرمشهر تنها در مقام امدادگر و پرستار حاضر نبودند، بلکه با حضور در پشت صحنه، یاریرسانی و همراهی مداوم، به بخشی جداییناپذیر از مقاومت و پایداری شهر تبدیل شدند.
یک نویسنده و هنرمند ساکن تهران در ایام پرتلاطم جنگ چهلروزه، مسیر مهرورزی را برگزید، یک نوزاد را از شیرخوارگاه به سرپرستی موقت گرفت و اسم «آهو» را برای او برگزید. اینک روایت و عکسهای او در فضای مجازی، پربازدید شده است.
سال ۱۳۹۳ بود؛ یک جمع چندنفره همدل، چند بسته تغذیهای و دغدغه بخش خون بیمارستان که تمام فکر و ذکر چند جوان شده بود. کسی فکرش را هم نمیکرد که قرار است ۱۲ سال بعد چه اتفاقهایی در اراک بیفتد! فقط میدانستند بچههایی هستند که نباید در بیمارستان تنها بمانند. نباید هیچ روزی، حتی یک روز، حس کنند کسی کنارشان نیست.