صفحه درخواستی شما موجود نمی باشد

لحظاتی پیش از آنکه سیل عظیم، ساختمان سه‌طبقه مدرسه را به طور کامل با خود ببرد، راجندرا داودی، مدیر ۴۷ ساله دبیرستانی در نپال، با دریافت یک تماس هشداردهنده و تصمیم‌گیری در کسری از دقیقه، جان ۱،۶۴۳ دانش‌آموز را نجات داد. او با دستور تخلیه فوری و بازگرداندن اتوبوس‌ها از روی پل، دانش‌آموزان را به سمت تپه‌های اطراف هدایت کرد و آنها را زیر درختان بالادست پناه داد؛ به‌گونه‌ای که به گفته یکی از بازماندگان، تنها ۱۰ ثانیه بین زندگی و مرگ فاصله بود. هرچند این فاجعه، دو عضو کادر مدرسه و هزاران نفر دیگر را به کام مرگ کشاند، اما شجاعت و تصمیم‌گیر به‌موقع داودی، وی را به نماد قهرمانی نپال تبدیل کرده است.

سیل ویرانگر ۲۶ آگوست ۲۰۲۶ در هیمالیا، یکی از بزرگ‌ترین فجایع اقلیمی سال‌های اخیر را برای نپال رقم زد. تاکنون بیش از ۱۲۰۰ کشته، نزدیک به ۴۰۰۰ مفقود و دست‌کم ۲٫۵ میلیارد دلار خسارت مالی برجای مانده است. نپال با سهمی تنها ۰٫۱ درصد از انتشار گاز‌های گلخانه‌ای جهان، به دلیل جغرافیای کوهستانی، وابستگی به منابع طبیعی و محدودیت مالی، در برابر گرمایش زمین (با سرعتی دو برابر میانگین جهانی) به‌شدت آسیب‌پذیر است. دولت و فعالان نپالی این فاجعه را مصداق بارز ناعدالتی اقلیمی می‌دانند و از جامعه جهانی می‌خواهند که کشور‌های توسعه‌یافته با مسئولیت تاریخی در انتشار گازها، هزینه‌های تحمیل‌شده به کشور‌های کم‌سهم را بپردازند. فاجعه هیمالیا، فراتر از یک بحران امدادی، آزمونی است برای تبدیل عدالت اقلیمی از نظریه به عمل؛ و ضرورت سرمایه‌گذاری پیشگیرانه در هشدار زودهنگام، مقاوم‌سازی زیرساخت‌ها و توانمندسازی جوامع محلی پیش از وقوع فاجعه‌ی بعدی را به جامعه جهانی یادآور می‌شود.

گرمایش دوبرابری منطقهٔ هندوکش-هیمالیا نسبت به میانگین جهانی، نه‌تنها به ذوب شتاب‌یافتهٔ یخچال‌ها انجامیده، بلکه با تخریب یخ‌های دائمی (permafrost)، پایداری مکانیکی دامنه‌ها را نیز دچار گسست کرده است. ریزش یخچال لانگ‌تنگ لیرونگ و سیلاب متعاقب آن، که با ثبت انرژی معادل زمین‌لرزهٔ ۵٫۲ ریشتری و افزایش ۹ متری آب در ۳۰ دقیقه همراه بود، نمونه‌ای عینی از این فرایند اقلیمی-زمین‌شناختی است. این رویداد که متخصصان آن را در زمرهٔ «بهمن یخ-سنگ» و «سیل ناگهانی ناشی از شکست سد یخچالی» (GLOF) طبقه‌بندی کرده‌اند، گواهی است بر آنکه ذوب یخ‌های دائمی، تنها سطح یخچال‌ها را تخریب نمی‌کند، بلکه ساختار درونی کوهستان را نیز متلاشی کرده و رویداد‌های پیشتر «نادر» را به هنجاری تکراری در عصر گرمایش جهانی بدل می‌کند.