لنج چوبی روح جمعی مردمان دریاست

آخرین لنج‌های چوبی ایران در آستانه انقراض؛ تولد یک لنج پس از ۱۲ سال انتظار در بندر تاریخی کُنگ

علی پوزن؛ مدیر پروژه‌های موزه لنج گوران و فعال میراث دریایی جنوب، از به‌آب‌انداری یکی از آخرین لنج‌های چوبی ایران در بندر تاریخی کُنگ خبر داد و نسبت به‌خطر انقراض کامل این صنعت بومی هشدار داد. او گفت: فرآیند ساخت این لنج ۱۲ سال به طول انجامیده و اکنون تنها دو لنج چوبی از نسل اصیل این صنعت در سراسر جنوب کشور باقی مانده است.

کد خبر: ۴۲۳۱

تاریخ: ۱۷ آبان ۱۴۰۴ - ۲۳:۵۷

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، علی پوزن؛ مدیر پروژه‌های موزه لنج گوران و فعال میراث دریایی جنوب، از به‌آب‌انداختن یکی از آخرین لنج‌های چوبی ایران در بندر تاریخی کُنگ خبر داد و نسبت به‌خطر انقراض کامل این صنعت بومی هشدار داد. او گفت: فرآیند ساخت این لنج ۱۲ سال به‌طول‌انجامیده و اکنون تنها دو لنج چوبی از نسل اصیل این صنعت در سراسر جنوب کشور باقی مانده است. پوزن اذعان کرد: ساخت این لنج ۶۰۰ تنی از ۱۲ سال پیش در کارگاه مرحوم عبدالله ابراهیمی آغاز شد و در طول این سال‌ها به‌دلیل کمبود نقدینگی و نبود حمایت از استادکاران، بارها متوقف شده بود.

فعال میراث دریایی جنوب ادامه داد: «این لنج با چوب‌های اصیل و مقاوم ساج، بالاو، کَرِت و کنار ساخته شده و حاصل دست‌های استادانی است که بسیاری از آنان امروز دیگر در میان ما نیستند؛ استاد فرمان و تخته، مرحوم وحید از چابهار، استاد کلفات و لامی، مرحومان صالح و مسلم از جزیره و سرمهندسی به آب‌اندازی را استاد عیسی هدری از گوران بر عهده داشت.»

پوزن با اشاره به این‌که یکی از شرکای این لنج؛ یعقوب سن‌آقا (فقید) بوده که فرزندانش عبدالرحیم و عبدالحمید و شریک پدرشان محمد حسین جودار ، افزود: «این لنج نه تنها یادگار استادکاران فقید، بلکه میراث نسلی است که با عشق به دریا، فرهنگ دریایی جنوب را زنده نگه داشت.»

مدیر پروژه‌های موزه زنده لنج‌سازی گوران؛ جزیره قشم تأکید کرد: «در حال حاضر تنها دو لنج چوبی از نسل اصیل لنج‌سازی ایران باقی مانده است؛ یکی در بندر کُنگ و دیگری در کارگاه گوران؛ این یعنی ما در آستانه‌ انقراض یک هنر صنعت هزارساله هستیم؛ صنعتی که بخش مهمی از تاریخ و هویت مردمان جنوب را شکل داده است.»

پوزن در پایان با بیان این‌که «لنج چوبی فقط یک سازه نیست، بلکه روح جمعی مردمان دریاست» گفت: «اگر امروز برای حفظ استادکاران و بازآفرینی کارگاه‌های لنج‌سازی اقدام نکنیم، فردا حتی در موزه‌ها هم کسی نخواهد دانست‌، این لنج‌ها چگونه ساخته می‌شدند. این لنج تازه‌به‌آب‌افتاده، آخرین فریاد چوب بر ساحل است؛ نشانه‌ای از فرهنگی که اگر اکنون حمایت نشود، با موج بعدی به فراموشی سپرده خواهد شد.»