پیوستن «دکتر ربیعی» به پویش «نه به تصادف» با ذکر خاطره‌ای تلخ / ماجرای آخرین افطار

دکتر علی ربیعی؛ پژوهشگر علوم اجتماعی و دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور در یادداشتی، با یادکرد ماجرای تأسف‌بار درگذشت فرزند نوجوانش در اثر بی‌احتیاطی یک‌ راننده فاقد گواهینامه، از مردم خواسته است تا به پویش «نه به تصادف» بپیوندند.

کد خبر: ۲۴۵۰

تاریخ: ۲۴ اسفند ۱۴۰۳ - ۲۱:۰۵

به گزارش پایگاه خبری تحلیلی خیر ایران، دکتر علی ربیعی؛ پژوهشگر علوم اجتماعی و دستیار اجتماعی رئیس‌جمهور در یادداشتی با عنوان «آخرین‌افطار» در کانال شخصی‌اش ضمن یادکرد فوت فرزند نوجوانش در ماه رمضان، از هموطنان خواسته است تا به پویش جمعی «نه به تصادف» بپیوندند.

ربیعی در این خاطره‌نوشت از فرزند جوانش – محمدجواد- یاد می‌کند که قرار بود در شب حادثه به دوستانش افطاری بدهد اما هنگام عبور از خیابان، یک اتوموبیل با سرعت او به او برخورد می‌کند و سرانجام محمدجواد پس از بیست روز کما، در زمستان سال 1386 چشم از جهان فرو می‌بندد.

وزیر اسبق تعاون، کار و رفاه اجتماعی با اشاره به نحوه درگذشت فرزندش در اثر بی‌احتیاطی یک راننده جوان فاقد گواهینامه و بی‌توجهی عابران به نجات جان وی، نوشته است: «از آن تاریخ پر ازدرد، هر سال، مراسم افطاری برپا کرده‌ام. در هر وضعیتی، به هر شکلی و با هر میزان از پس‌انداز سالیانه‌ام، این افطاری را برگزار کرده و هرگز آن را تعطیل نکرده‌ام. مدتی است که این افطاری را به صورت خانوادگی برگزار می‌کنیم. افطاری که‌ هرچند به یادبود پسر از دست رفته ام است اما در عین حال نمادی است برای یادآوری افراد بی‌مسئولیت که برای لذت لحظه‌ای، آتش درد و هجران و داغ فراق را برای یک عمر به یک خانواده تحمیل می‌کنند. همواره با خود می‌اندیشم شاید اگر راننده خطاکار از صحنه نمی‌گریخت شاید هنوز امیدی بود؛ اگر ارزش‌های انسانی عابران، مانع از بی‌تفاوتی آنها می‌شد شاید جانی نجات داده می‌شد.اگر پلیس و آمبولانس به هنگام حاضر می‌شدند شاید محمدجواد در اوج نوجوانی ساکن بهشت زهرا نمی‌شد...»

او در پایان از مردم این درخواست را مطرح کرده است که: «بیایید همه با هم در یک تلاش مسئولانه، خیابانها و جاده‌ها را امن کنیم تا به قتلگاه تبدیل نشوند. چه خوب است که همه ما با مشارکت در یک حرکت اجتماعی با پیوستن به پویش #نه_به_تصادف، سبب شویم تا دیگر کسی غم از دست‌دادن‌ را تجربه نکند و انسان‌هایی با ناتوانی و نقص جسمانی روزگار نگذرانند.»